بحران انزوای دیجیتال

مشتریانی که نمیشه بهشون دسترسی داشت ، پروژه هایی که ناقص رها شدند و پولهایی که موعد گرفتنشان بود و ارتباط به کل قطع شد... برای بار دوم ضرر و پسرفت. به چه باید دل خوش کرد ؟ سقفی که ممکن است هر آن روی سرمان خراب شود یا آینده ای که با قطع شدن ساده ترین نیازمان ذره ذره دارد از بین میرود. به راستی که دلخوشی ما چیست ؟ بعضی وقتا از خواب که بیدار میشوم به خودم میگویم خب چه فایده آن همه سال هنر و علم آموزی و تلاش برای سر و پا کردن کسب و کار :)

با هزار تا آرزو تصمیم گرفتم پشت کنکور بمونم و برای هدفم درس بخونم. ویدیو های آموزشی رو از تلگرام دریافت میکردم و با اونا درس می خوندم. رسما توی این سه ماه که همش اینترنت قطع و وصل میشد، اون یکم امیدمون هم از بین رفته. واقعا دیگه امیدی به موفقیت تو این کشور ندارم.

یک برنامه نویسم که کارم وابسته به اینترنت هست و بدون اینترنت عملا نمیتونم کاری بکنم و چرخ زندگیم از حرکت باز میمونه و با همین قطعی های پیاپی چندین مشتری و پروژه های بسیار خوبی رو از دست دادم و حتی مجبور به پرداخت هزینه های زیادی هم شدم

من تمام دوستام و فامیلام از ایران مهاجرت کردن. هربار که اینترنت مارو قطع میکنن اونا از استرس میمیرن تا ما بتونیم وصل بشیم که بفهمن ما زنده ایم یا مردیم. روز شنبه هفته پیش با یکی از فامیل نزدیکم که خارجه چت میکردم که جنگ شد گفت خیلی استرس دارم هرجور شده از خودتون به من خبر بده وسط حرفامون اینترنت قطع شد و تا امروز هیچ‌ جوره نشده باهاشون تماس بگیرم و خدا میدونه وسط جنگ بخاطر بیخبری از ما چه استرسی دارن.منم با مدرک فوق لیسانس دیگه اینجا نمیمونم،میرم جایی که بشه زندگی نرمال داشت.

عده ی زیادی از ما کنکوری ها به برکت وجود عدالت اموزشی توی موسسه های اموزشی شرکت کردیم و الان هیچ جور به فیلم های اموزشی دسترسی نداریم . برای بعضی از ما تحصیل مسله ی مرگ و زندگیه ، همه چیمون رو روی تحصیل گذاشتیم و الان داره نابود میشه

پروژه هام لغو شد و شانسی که اوردم هیچ ضرری از من خواسته نشد. تنها چیزی که این روزها بهش فکر میکنم این هست که در صورت تموم شدن اندک پس انداز هام، هزینه اجاره و زندگی و خورد و خوراک رو از کجا بیارم. حتی مشخص نیست تا کی باید اینهمه سخت و طاقت فرسا بگذره ...