بحران انزوای دیجیتال

من پزشک و محقق هستم. در صورت قبولی مقالات در مجلات خارجی گاهی از طریق ایمیل یک فرصت یک تا دو هفته‌ای برای اصلاح مطالب و تطابق فرمت آن با مجله‌ی مورد نظر در اختیار می‌گذارند که در صورت از دست رفتن این فرصت، هیچ تضمینی به انتشار مقاله در آن مجله نیست. به لطف قطعی اینترنت در دی ماه دو مورد شبیه به این اتفاق برایم پیش آمد، و حالا فقط نگران اینم که در حال حاضر چند فرصت دیگر دارد از دست می‌رود و من نمی‌توانم کاری کنم.

من اومدم مشکلات هموطنام خوندم نظرم یادم رفت و گریه م گرفت حق این مردم این نیست....

من یه دانشجو هستم. خیلی مهارت ها رو داشتم از داخل شبکه های بین‌المللی یاد میگرفتم از وقتی که اینترنت قطع شده توی یه خونه ثابت موندم.

تو شرکت نرم افزاری کار میکنم برنامه نویسم از وقتی نت قطع شده هیچ کاری نمیتونیم بکنیم. معلوم نیست آخر ماه حقوق بگیریم یا نگیریم. سرگرمیم بعد از ظهر ها یادگیری ترید بود که اونم از دست دادم. اگه اینترنت ضربه میزنه چرا الان خیلی جاها دارن اینترنت بین المللی رو گیگی خداتومن میفروشن؟ اونایی که استارلینک دارن چی؟ بدبختیش فقط برای بی پول هاست. یک روزی برای همیشه از اینجا میرم...

کسانی که توسعه دهنده هستن. درد من رو می فهمن که با قطعی اینترنت برای دانلود یک کتابخانه حتی کم حجم به مشکل می خورید. چجوری کار کنیم. بدون درآمد چی جوابی به بچه 6 سالم بدم که یه مداد!!! نمی تونم بخرم. سفره خالی رو چگونه پر کنم؟ 80 میلیون زندانی. خدایا دیگه نمی کشم. خوش به حال آنها که دیگه نیستن.

منم نه دانشجوام، نه آنلاین شاپ دارم نه کارم وابسته به اینترنته. البته به لطف شرایط اقتصادی با فوق لیسانس مهندسی به خاطر نبود کار الان یک ساله خونه نشینم، تو این مدت سعی کردم زبان بخونم،د دوره های آموزشی مرتبط ببینم که از دی ماه به بعد همش مختل شد. دسترسی به اینترنت آزاد و جهانی حق اولیه و طبیعی و شهروندی همه ماست و کسی حق نداره این حق رو از ما بگیره. تو این شرایط شدیم ادمای مضطربی که نه به اخبار درست دسترسی داریم نه با جهان اطرافمون. بیزارم از شرایطی که توش هستیم.