بحران انزوای دیجیتال

۱۸ سالمه و افسردگی دارم . کلا زندگی خاص اجتماعی هم ندارم میشه گفت کل زندگیم توی اینترنت بود یه چندتا دوستم تو همون اینترنت داشتم که الان دیگه نمیتونم باهاشون حرف بزنم. وضعیت افسردگی قبلا این داستانا بهتر بود. ولی الان هر لحظه داره بدتر و بدتر میشه...

۲۶ سالمه، برنامه نویس و یوتیوبر، کارم که از اول جنگ تعطیل شد و نمیدونم اصلا میتونم بعد تو اون شرکت کار کنم یا نه، یوتیوبم من واسه یک ماه محتوا از قبل آپلود کردم ولی نه میتونم چک کنم ویدیوهامو، نه برنامه ریزی کنم نه محتوا واسه ویدیوهای بعدی آماده کنم، همینطوری بلاتکلیف، دارم از پس اندازم میخورم ولی خب تا کی...

سلام ۲۱ سالمه دوتا سرور المان داشتم میخاستم سرور های بازی های انلاین رو بیارم بالا مردم بیان بازی کنن ی کسب درامد ام داشتم ازش اما همش پودر شد به دلیل قطع بودن نت نتونستم سرور رو تمدید کنم ۲۰۰ گیگ دیتا و کد نویسی همش از بین رفت! ۲۳ روزه درآمد نداشتم دیجی پی و اسنپ هروز پیام میدن پرداخت کن! همراه اول نکرده تو جنگ قبض رو محدودیت اشو برداره متاسفانه هیچ زیر ساختی واسه جنگ نداریم.

از سال 1394 تلاش کردم و بعد از 10 سال داشتم یه کم کسب درامد میکردم از اینترنت که اینترنت بین الملل قطع شده و من موندم و کولباری از قسط های بانکی

۲۹ سالمه همه مهارت هام رو از اینترنت یاد گرفتم، ۲۵ سالگی (۱۴۰۰) تصمیم گرفتم کار خودمو راه بندازم از اون موقع کشور درگیر تکان های شدید شد، مقاومت کردم، امیدوار بودم تلاش و صبرم نتیجه بده ۴۰۴ رسید، سه بار قطعی اینترنت و شرایط بد کشور میخ آخر رو به تابوت رویاهای من زد حالا با این سن، سابقه کار غیر رسمی، اونم تو حرفه ای که کمتر کسی میشناسه یا ارزشش رو میدونه، تو یه کشور جنگ زده بین اینهمه متقاضی دنبال یه شغل آبرومندم ولی دیگه هیچکس بهم فرصتی نمیده. یک قدم به طلاق و بی خونه شدن

پنج سال هست ک بیکارم با مدرک دکتری تخصصی و داشتن رتبه یک کنکور، چون سهمیه و پارتی نداشتم، بعد از مبارزه با افسردگی و پانیک اتک ناشی از فشار بیکاری و سرخوردگی، داشتم ب صورت فریلنس روی طرح های خودم کار میکردم و دوتا پروژه هام رو توی یک دانشگاه ثبت کردم ک بعد از اتمامش بتونم پول طرحی ک براشون انجام میدم رو بگیرم ک شد دیماه و قطعی نت، از بی پولی ک نگم براتون، شبیه اکثر شما، سرخوردگی و احساس خفگی و درماندگی هم ک بماند...... حس میکنم دیگه هیچ وقتی شب سیاه زندگیم صبحی نخواهد داشت...