بحران انزوای دیجیتال

توی یه خانواده فوق کنترل گرا زندگی میکنم که حق بیرون رفتن ندارم. در حوزه هک و امنیت فعالیت میکنم، به هزار بدبختی و وام و قسط و کلی اذیت ها، کارت گرافیک خریدم که هم یوتیوب رو شروع کنم هم برم سراغ هوش مصنوعی. اینترنتا که قطع شد، هم کارم موند، هم یادگیریم، هم ارتباطم با بقیه کسایی که میشناسم. یه ماه دیگه میشه ۲۰ سالم و هنوزم از آیندم مطمئن نیستم.

تدریس آنلاین دارم بیشتر برای خارج از کشور لپ تاپم خراب شده بود قسطی لپ تاپ خریدم و چک دادم الان با این وضعیت نه میتونم چک پاس کنم نه حتی.‌.... زندگیمونو سرنوشتمونو دادیم دست کیا؟! مگه ما چندبار قراره زندگی کنیم و به دنیا بیاییم؟

من برنامه نویسم. طراحی سایت و سئو انجام میدم. یک تیم 8 نفره دارم و تا چند ماه پیش داشتیم روی چندتا پروژه استارتاپی کار میکردیم. با قطعی اینترنت کاملا تعطیل شدیم و هیچ درآمدی نداریم. سعی کردم تا آخر اسفند حقوق بچه‌هارو از جیب بدم. احتمال زیاد حقوق فروردین هم میتونم بدم. اما از بعد از فروردین باید کارو به صورت کامل تعطیل کنیم و هرچی که تا الان ساختیم و هر مشتری ای که تا حالا داشتیم از دستمون میره. مشتری هامونم کلی ضرر کردند... در کل از ماه بعد نه درآمدی خواهیم داشت و نه مشتری.

سالها تو کار فروش بودم، از لوازم آرایشی گرفته تا مواد غذایی و بهداشتی، بعد اینکه وضع بازار چندین مرتبه خراب شد و واردات محصولات آرایشی رو قدغن کردن منم رو آوردم به یاد گرفتن طراحی و گرافیک دیزاین، به زور چندتا مشتری خارجی گیر آورده بودم و گذران روزگار میکردم، شکر خدا کارفرمای ایرانی هیچوقت به کار ارزش قائل نیست. از دیماه به این ور که نه، کل امسال گند زده شد به کار و زندگیمون، اون از جنگ اول، اون از دیماه که یه چشممون خون بود یکی اشک، این هم از این. این حد از شکنجه واقعاً ظلمه

من یه مهندس فریلنسر هستم که ماهی بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ دلار از نظارت و مشاوره در پروژه های خارجی درامد مستقیم داشتم. با قطع نت و شروع جنگ صفر مطلق رسیده! بدتر از اون، نداشتن ارتباط و از دست دادن اعتباری هست که ۱۰ سال براش زحمت کشیده بودم!

21 سالمه از 14 سالگی مانگا ترجمه میکردم از 18 سالگی هم مدرس زبان شدم تو 8 کشور مختلف دانش اموز دارم. 3 زبان کار میکردم، خیلیاشون ایرانی بودن و با متد های من رفتن... الان که نتا قط شده قرارداد های منم کنسل شده. نشستم توی خونه مایه شرمساری پدر و مادرم شدم و براشون سربار شدم نباید با این تحصیلات و زحماتم از اونا خرجی بگیرم. عذاب وجدانش از مرگ بدتره