بحران انزوای دیجیتال

من یه دانشجو هستم . چند سال تلاش کردم و با افسردگی تمام درس خوندم تا پزشکی قبول بشم از یه شهر خیلی کوچک با کمبود شدید امکانات تنها چیزی که میتونست منو همسطح بقیه کنه همین نت بود. تمام درس خوندنم با کمک هوش مصنوعی و یوتیوب وسرچ کردن و استفاده از منابع و رفرنس های الکترونیکی بود و که بخاطر قیمت زیاد فیزیکی نمیتونستم بخرمشون. الان که اینترنت قطعه من به هیچ راهی دسترسی ندارم نمیدونم چطور درس بخونم و مثل قبل کیفیت خودمو رو حفظ کنم

۱۹ سالمه و توی یه خانواده کارگر زندگی میکنم،خداروشکر همیشه دنبال یادگرفتن چیز های جدید بودم،امسال هزار تا امید داشتم و با کمک هوش مصنوعی داشتم یه شغل دوم جدا از دانشجویی می ساختم که خانوادم مجبور نباشن با سختی هزینه های منو توی دانشگاه بدن و مستقل بشم،گرچه با این شرایط اقتصادی همون شغل دوم هم در حد بخور و نمیر میدیدم و شروع به یادگرفتن برنامه نویسی با برنامه خارجی میمو که کاملا انگلیسی هست کردم که نخوام شهریه چند ملیونی بابت یه کلاس ساده بدم.اما قطعی اینترنت امیدم رو کشت.

متاسفانه قطع اینترنت نتیجه ای جز ضرر برای کسب و کارهای ما مردم عادی نداشته و شخصا از دی ماه تا الان ماهانه چندصد میلیون متضرر شدم و کسب و کارم عملا تعطیل شده. جاسوسها و عوامل دشمن همچنان از استارلینک و تجهیزات ارتباطی خاص استفاده میکنند نه اینترنت ایران که رصد میشه پس قطع اینترنت فقط سفره مردم رو کوچک تر میکنه.

توی این شرایط سخت و اقتصاد ایران، ما سئوکارایی که یک حقوق ابتدایی برای خودمون درست کردیم به واسطه همین قطعی نت بین الملل از بین رفت. حاصل این همه درس خوندن، تلاش و تمرین. با همین کم خودمون برای دو نفر دیگه هم بازارکار ایجاد کرده بودیم به دیگران که فروشگاه داشتن سود میرسوندیم. اما چی شد همش خاموش شد. سهم ما هم شد افسردگی، بیکاری، و کلی هزینه خروجی که رو دستمونه. توی این اقتصاد ما توانایی زنده موندن رو از دست دادیم.

سربار خونه شدم با سی و شش سال سن، از اینترنت در حد قطره‌ای درآمد داشتم و متاسفانه بدلیل محدودیت‌های اینترنتی و به ویژه قطعی های مداوم از کار و زندگی افتادم، وقتی سر سفره یه تیکه نان میخورم انگار دستم خورد و شکسته میشه، اینترنت قابل مذاکره و اصلا بحثی نداره که با منت و خواهش وصل کنن، اینترنت در ساختار زندگی امروز حق همه است و محدودیت یا قطع دسترسی نوعی جنایته، اینترنت به هر دلیل؛ سرگرمی، درآمد، اطلاع‌رسانی و هر استفاده لازمه زندگی امروزی، اصلا قابل بحث نیست.

من مستقل کار پژوهشی انجام میدم. دانشگاهی نیستم انیشتین هم پژوهشگر مستقل بود. آیا لزوماً در درجه کمتری از اهمیت نسبت به پژوهشگران وابسته به دانشگاه و مراکز تحقیقاتی قرار دارم؟ دسترسی به مقالات و پژوهشهای به روز دنیا نباید از دسترس مردم عادی خارج باشه.