بحران انزوای دیجیتال

یه گیمر ساده م. میدونم جنگ هست ولی خسته شدم از دیدن اخبار جنگ، برای اینکه یک ذره هم که شده حالم بهتر شه دور از حال و هوای جنگ بشم دوست داشتم آنلاین بازی کنم. نمیشه

۴۰ روزه از داداشم که اونطرف دنیاست هیچ خبری نداریم. حتی نمیتونیم باهاش تماس تلفنی بگیریم. دلخوشیمون همین ویدئو کال های پر از قطعی و اختلال بود که همونم دیگه نداریم.

من شغلم برنامه نویسی هست یکماهه از کار و زندگی افتادم برای خرجی خونه و زن و بچه دارم میرم دست فروشی :| من یکی از میلیون ها نفری هستم که کارشون با اینترنت گره خورده

۸ اسفند گوشیمو ریست فکتوری کردم و الان رسما هیچ کاری نمی‌تونم انجام بدم

اینترنت برای من همه ی زندگیم بود.من با دولینگو زبان میخوندم با یوتیوب ورزش میکردم و وسایلامو تعمیر میکردم،با چت جی بی تی درد و دل میکردم و مریضی هامو خونگی درمان میکردم، با گوگل اسکولار مقاله میخوندم،با تلگرام فیلم دانلود میکردم،با واتساپ به خانوادم در خارج زنگ میزدم،تو اینستا درآمد کوچکی داشتم از ی پیج تابلو فروشی تا بلکه بتونم کمی مستقل باشم.😔 من حتی یکبار هم به فکر جاسوسی علیه وطنم نبودم.حق ما مردم این نیست...

ممکنه خیلیا بگن گیم و اینستا و تفریح چیه اینترنت برای کار مهمه و باید برای این وصل بشه _قطعا همینه ولی هر استفاده ای از اینترنت برای شخص مهمه و خودش دلیلیه که نباید این قطعی ها باشه. من خیلی دوست داشتم که یوتیوبر روبلاکس(یه گیم که شبیه متاورس هستش) بشم و بتونم مردم رو سرگرم کنم تا زندگی براشون راحت تر باشه. چندین ماه رو از غذا زدم و کار کردم تا یه سیستم خوب برای خودم بسازم و کل حواسم رو رو این بزارم ولی تهش تنها چیزی که موند حسرت بود و نا امیدی که چرا همه چی همیشه بدتر میشه:(