بحران انزوای دیجیتال

از وقتی اینترنت قطع شده، هر ثانیه مثل ساعت ها میمونه و هر ساعت مثل سال ها ۹۴۵ ساعت بدون اینترنت تنها سرگرمی من ففط همین اینترنت بود به خاطر اضطراب اجتماعی ، امکان رفتن به مکان های عمومی ، پارک. و کتابخانه رو ندارم توی این شریط دیوانه شدیم.

چهل روزه که اینترنت قطعه، چهل روزه از عشقم از دوستام و فامیلام که خارج از کشورن بیخبرم. فقط یکبار به دو تا از عزیزام اس ام اس دادم که حالمون خوبه که جواب اونا هم هیچوقت به من نرسید.و چون با مدرک فوق لیسانس بیکارم تو مدیریت خرج و مخارجم پولی برای خرید فیلترشکنهای میلیونی یا بسته های تلفن بین الملل گرونقیمت نداشتم.چرا ما باید برای اینترنت که تو قرن ۲۱ زیرساخت ضروری هر جامعه است اونم چنین اینترنت پر از فیلتر و داغونی که بهمون میدادن و همچنان ماهانه پولشو میدیم انقدر التماس کنیم؟

من ادمین اینستاگرامم و‌تنها کار میکنم و الان هم شرکتی که کار میکردم تعدیل نیرو‌کرد‌و اگه این ماه هم قط باسه منم اخراج میکنن و اینکه هیچ کدوم از مشتری هام پول ندادن مجبور شدم از دوست اشنا خانواده هزینه هامو بگیرم بتونم خرج اجاره اینامو‌بزنم

گوشیم خراب شد ارزش تعمیر نداشت یه گوشی دیگه گرفتم اینترنت نیست نمیتونم مخاطبینم رو بیارم همش روی جیمیل بود حساب کتابم با مردم رو نمیتونم درست کنم روانی شدیم

حس خفگی می‌دونید چیه؟ تلگرام و یوتیوب با برنامه‌های ایرانی غیرقابل مقایسه‌ان؟ تمام کار و درس و زندگی‌مون توی اون دوتا بود... چرا اینطور میکنید؟! وصل کنید بابا...

من یه فروشگاه آرایشی بهداشتی دارم که از سال ۹۹ به لطف کرونا و محدودیت های فعالیت حضوری و قرنطینه ها ناچارا کلی هزینه واسه تبلیغات و بالا اومدن پیج اینستاگرامم کردم.و از اونجایی که فروش آنلاینم خوب بود مغازمو به یه جای چرت و دور افتاده جا به جا کردم که اجاره پایین تری بدم الان که اینترنت قطعه نه فروش حضوری دارم نه فروش آنلاین ضمن اینکه تو همین مبلغ اجاره ی پایین این مغازه هم موندم و گیر کردم تو کلی بدهی و چک تورو قران اینترنتو وصل کنین.دارم نابود میشم.