بحران انزوای دیجیتال

سئو‌کار و طراح سایتم با چندین کار و اموزش تونستم تو این حوضه موفق بشم مشتریان داخلیم داشتن زیاد میشدن کمکم داشتم از کشور های همسایه هم مشتری میگرفتم تا وقتی که اینترنت از ۱۸ دی محدود شد کل کارام متوقف شد الان شرکت کار میکنم لطف داشتن هنوز منو دارن متاسفانه هر روز ترس اینو دارم که اخراج شم جز تورم که فشار اورد رومون الان ترس از ملی شدن اینترنت داریم اون موقع با موتور جستجو های داخلی که مزخرف هستن سایت هیچ معنی نداره

یه دوره حرفه ای داشتم تو یوتیوب به صورت منظم میدیدم که الان نمونش تو هیچ پلتفرم داخلی وجود نداره.

کارم تدریس آنلاین در پلتفرم های خارجی بود و الان عملا بیش از دو ماهه که درآمدی ندارم.

من درآمدم از اینترنته یا بهتره بگم بود مشتریامو از اینترنت داشتم.پول کجا بود؟ درآمد کجا بود؟چهل روزه دارم از پس انداز میخورم اونم دیگه ته کشیده. اجاره انبار میدم توی اجاره خونم موندم بانک قسط دارم قرض دارم. به لطف سیرکی که برامون ساختیدیه قرونم در نیوردم.روم نمیشه تو صورت زن و بچم نگاه کنم. از ترس ابروریزی طلبکارا در خونم شبا خواب درست ندارم. کجای دنیا اینجوری میکنن با مردم کشورشون؟ اگه مصلحته حداقل اختلال میدادین یا مقطعی قطع میکردین. این چه وضعیه؟ ما دردمونو به کی بگیم آخه

من یه فرد دارای معلولیت شدید هستم؛ بخاطر شرایط جسمیم توان حضور فعال توی جامعه رو ندارم و همه‌ی ارتباط من با دنیا و جامعه از طریق اینترنت و سوشال مدیای جهانی هست؛ علاوه بر این آموزش ها، خرید ها، بررسی دارو ها و روند بیماریم، تفریح و سرگرمی و همه نیازهای یک بیمار بستر گرایی که دوست داره زندگی کنه با اینترنت برطرف میشه و اواخر آذر بود که برای کسب درامد دوربین خریده بودم تا از زندگیم ولاگ بسازم که با شروع اعتراضات دی ماه و قطع اینترنت مواجه شدیم و همچنان ادامه داره

استفاده ام از اینترنت فقط سرگرمی بود یوتوب میدیدم و گیم میزدم تو اون تایم خوشحال بودم بدبختی هام یادم میرفت میتونستم از واقعیت کثیف دنیا فرار کنم اما الان... درک و همدردی با آدمایی که همه چیزشون اینترنت بود برام غیرممکنه فقط امیدوارم این وضعیت درست بشه چون دیگه نمیتونم تحمل کنم هرچند صدامون حکم صدای کسی رو داره که از تو چاه درخواست کمک میکنه هیچکس نمیشنوتش