بحران انزوای دیجیتال

من چند سالی میشه از تهران مهاجرت کردم به روستاهای شمال. وضعیت کار حضوری به حدی فاجعه باره ، برای مثال یک کارگر چای نهایت روزی ۴۰۰ تومان درمیاورد. من که توان بدنی کار یدی را ندارم فقط با کارهای پاره وقت مثل تولید محتوا و طراحی سایت و کار های گرافیکی خرج خانواده را درمی آوردم که حالا بی آینده تر از قبل منتظر خالی شدن ته مانده حسابم هستم.

من معلمم و قطع اینترنت و اتکا به شبکه ناقص داخلی باعث شده خیلی از منابع رو از دست بدم قدیم تو یوتوب به انگلیسی و المانی در مورد روش های تدریس و و نحوه تدریس خلاقانه ویدئو می‌دیدم و الان ۴۰ روز است که بی خبرم شبکه شاد هم توانایی برگزاری ساده ترین نوع کلاس افلاین هم ندارد و حتی پیام ساده هم با ۱۰ بار خطا ارسال میشه جدای از اون هیچ سرگرمی نداشتم و با اینترنت گیم می‌زدم و فیلم و سریال نگاه می‌کردم که دیگه اینو ندارم و باید به غصه هام فکر کنم

من تریدر فارکس ام و بعد از یک سال و نیم فعالیت تونسته بودم به سوددهی مستمر برسم، برنامه هام همگی به درستی داشتند پیش می‌رفتند ولی حالا بیش از چهل روزه هیچ درآمدی برام حاصل نشده، دوستای زیادی ندارم سرگرمی‌م همین اینترنت بود، عملا اعصاب و روانی برای من نمونده یه آدم 20 ساله چرا باید حال روحی و روانیش به این روز بیوفته؟؟؟

من 48 سال سن دارم و 9سال از عمر من توی جنگ گذشت.توی فقر و کمبودهای ناشی از جنگ 9 سال از عمرم تلف شد. کار من برنامه نویسی هست و قطعی های مکرر اینترنت ضربات شدیدی به درآمد و زندگی من وارد کرده و تمام برنامه ریزی های زندگی من را بهم زده. مسئولان جمهوری اسلامی،در هر اتفاقی فورا اینترنت را قطع می کنند و برای قطع آن دلایل امنیتی را مطرح می کنند که قابل قبول نیست. مسئولان از هزاران رانت دارند استفاده می کنند بدون اینکه ذره ای تعهد به برقراری امنیت اقتصادی مردم داشته باشند.

دانشجو دانشگاه تهرانم امروز زنگ زدم اقواممون خارج از کشور و ازش خواستم ایمیلم را چک کنه. (یوزر پس را بعد از اتصال اینترنت توی دی ماه داده بودم بهش برای همچین وضعیتی...) چند ساعت بعد که باز تماس گرفتیم گفت از بین اپلای‌هات، دانشگاه x جواب داده بیا مصاحبه فلان تاریخ. من چیزی جز گریه ندارم... ارزوم تلاشم بخاطر نبود یک اینترنت داره میره...

من با پدرم تنها زندگی میکنم،سه تا شغل دارم که دوتاش با اینترنت بود. من از طریق این کار ها میتونستم مراقب پدرم باشم چون سالهاست بیماری لاعلاج داره و زمین‌گیر شده.. میتونستم از طریق این کار ها پول برای خرید پانسمان و دارو هایش دربیارم تا دچار زخم بستر نشه.الان چند روزی هست که پدرم دچار زخم بستر شده چون من دیگه پولی برای خرید پانسمان و وسایلش نداشتم... بخدا نمیدونم دیگه چیکار کنم،اینقدر گریه کردم که توانی برام نمونده.. من این همه سال با وسواس مراقب پدرم بودم و حالا..