بحران انزوای دیجیتال

من دانشجوی دانشگاه هنرم، ما برای تولید آثارمون، نیاز داریم با دوستامون و حتی ادم های جامعه در ارتباط باشیم. با شرایطی که توی این دو ماه پیش اومد، دانشگاها رو کلا تعطیل کردن و ما رو خونه نشین کردن.تنها راه ارتباط بینمون اینترنت بود، یک بار توی دی و یکبار هم الان، اینترنتو قطع کردن و عملا ما رو به یه مشت آدم منفل تبدیل کردن. در دنیای امروز اینترنت(ارتباط) به اندازه آب و برق اهمیت داره و جز نیاز های اولیه یک انسانه، بعد توی کشور ما همزمان با شروع جنگ نت هم قطع شده. این جنایته...

من عکاسم.دی ماه که کارم تعطیل شد.کلی تبلیغ فیزیکی با همون بی پولی انجام دادم‌.کارت ویزیت و پوسترو..حالا جنگ شده و اینترنتم نیست‌.هر روز زل میزنم به این کاغذای به درد نخور تبلیغاتی.

من برنامه نویس کامپیوترم و امسال برای سومین بار با قطعی اینترنت تقریبا هیچ امیدی به ادامه کارم در ایران ندارم. وضعیت مالی ام خیلی بد شده و فقط تا ۱۰ روز دیگه پس انداز دارم بعدش باید دنبال قرض باشم‌ واقعا بیزارم از این زندگی

با قطع اینترنت همه ی آرزو های من جلوی چشمام دود میشن. 7، 8 سال پیش مسیری رو برای آیندم انتخاب کردم که مبتنی بر علاقم بود. من عاشق تحقیق کردن و کارای علمی جدید بودم تازه داشت تلاش هامون به ثمر می‌رسید که دسترسی به همه چی رو از دست دادیم.. موقع قطع اینترنت انگار هیچ انگیزه و هدفی نیست. تمامش از دست میره.. ای کاش وطن جایی بود بشه به آرزو ها رسید نه اینکه فقط برای زنده موندن و بقا زندگی کرد..

من شرکت نصب دوربین دارم...زمینه کارم وسیعه و احتیاج اساسی به جیمیل دارم واسه انتقال تصویر روی گوشی...داغونمون کردن...داغون...واقعا کسی نیس به داد ما بدبختا که نه جنگ میفهمیم و میدونیم چیه و نه اصن کسی ازمون پرسید که بریم سمت جنگ و بدبختی یا نه....دردمون رو اصن کسی میبینه...میفهمه؟

خواهرم انلاین شاپ دارد در دبی گیر افتاده هزینه اجاره خانه و نگهداری از مادرم به عهده اوست من ۳فرزند کوچک دارم سرطان استیج ۴هم دارم راه ارتباطی باخواهرم تقریباصفره و هزینه عا درامارات بالاست نمیدونم چجوری ازپس مخارج غذا و سکونتش برمیاددلشوره بسیاربا وجود این بیماری دارم از طرفی وضعیت و نگرانی مادرم از یک طرف