بحران انزوای دیجیتال

چقدر همه چیز رویایی شد.فروردین بعد از 7 سال مهاجرت تصمیم گرفتم برگردم به وطن و در سن 38 سالگی هرچیزی که اونور ساخته بودمو خراب کنم و در کنار خونوادم باشم.تو جنگ 12 روزه و قطع اینترنت بالغ بر 7 هزار دلار سرمایه سوخت.در شلوغی های دیماه به خاطر عدم دسترسی به حساب ها 4800 دلار و امروز خدا میدونه .دیگه نقدینگی برای اموراتم ندارم و نمیتونم به حسابام دسترسی داشته باشم که حتی بتونم مقداری پول چنج کنم گرسنگی نکشم.عجب مهاجرت معکوس رویایی شد.لعنت به همتون

دیگه داره کم کم دلم میخاد سرمو بکوبم به دیوار استرس شدید گرفتم در نبود انترنت از دوستا و فامیل هیچ خبری ندارم اونا هم از ما لعنتی ۱۷۶ تا فیلم سینمایی دیدم تو این ۶ روز رد دادم من کلا همه فیلما رو دیدم دیگه فیلمی نمونده از بیکاری

تا حالا شده با داشتن ده دلار رویای یه زندگی میلیون دلاری داشته باشی؟! از فروردین تا اسفند ۴۰۴ تو این رویا بودم و قطع نت، فشار روحی و عصبی، زندگی سخت در ایران هیچوقت نذاشت اون ده دلار هیچوقت صفر نشد ولی هرچی سود ترید بود رفت پای خرج زندگی گاهی دو دلار گاهی ۵۰ دلار هرچی بود خرج میشد که فقط زنده بمونم اما برای چی؟ کدوم زندگی؟ کدوم رویا؟ سخت ترین راه ممکن استارت زدم اما فقط درجا زدم و زدم و زدم ....

چهار ساله که برای یک شرکت خارجی برنامه نویسی میکنم ، توی تمام این مدت فرصت این رو داشتم که مهاجرت کنم ولی علیرغم این همه مشکلات فنی و قطعی های پی در پی بازم ترجیح دادم که توی کشور خودم و پیش خانواده ام باشم و درآمدم رو همینجا خرج کنم ولی هر چقدر جلوتر میرم احساس میکنم که اشتباه کردم

بعد از شکست در کسب و کارم که اونم بخاطر تورم انفجاری اجاره مغازه نتونستم ادامه‌ش بدم تو سن 44 سالگی اومدم سمت یوتیوبری. بعد از چندین ماه تلاش تازه در دیماه به حد نصاب مانیتایزی و درآمد دلاری رسیده بودم که 18 روز اینترنت قطع شد. ژانویه رو کاملا از دست دادم و با خودم گفتم اینم کنار اون چند ماه صبر! اما باز تا در بهمن (فوریه) اومدم کار رو شروع کنم چرخه قطع اینترنت (حق هر انسان) شروع شد. نمیدونم تا کی باید چوب این تصمیمات نابجا رو بخوریم. زندگیم داره میپاشه. درآمدی ندارم.

کارهای ضروری هم برامون متوقف کردن حتی یک سرچ ساده از اطلاعات یک دارو.... از دی ماه باید به دنبال مقاله انگلیسی برای پایان نامه میگشتیم که فضا برامون محدود بود الانم که باید مجدد داخل همان فضا باشیم همه چیو قطع کردند از اون طرف دانشگاه دائما اطلاعیه میزاره فرصتی باقی نمانده هرکسی ارسال نکند از دانشجویان بنده حذف می شود دائما استرس........