بحران انزوای دیجیتال

سلام از سنندج روایت میکنم یه دختر ۳۰ ساله که از دوران کرونا تا ب الان تو این کشور خوشی سهمش نشد و جنگ و بمباران هم دید و هیچ امیدی هم ندارم به این زندگی اما تلگراممو خیلی دوست داشتم چون کانال های محبوبم بهم انگیزه و آگاهی میداد اما الان ک بهشون دسترسی ندارم کارم شده خواب و افسرده موندن، کاش به دنیا نمیومدم ☹️

فریلنسر بودن در این دیار یعنی یک‌هزار درد ناگفته. از اینکه هیچکس کارت رو شغل نمی‌بینه بگیر تا این شرایط که درآمدت رو به صفر می‌رسونه و هیچکس هم ککش نمی‌گزه. از استرس پرداخت بدهی‌ها و قسط‌هات و تلمبار شدن کارها روی همدیگه هم که دیگه نگم. اینترنتی که با قطع شدنش نه تنها به زندگی و امرار معاشمون که حتی همون اندک دل‌خوشی و سرگرمی هم که در دل فضای مجازی جست‌وجو می‌کردیم ازمون گرفته. بیش از هر زمان دیگه‌ای بی‌قرار، آشفته و عصبانی هستی. چون نه می‌تونی به کارت برسی نه سرگرمی‌ت...

من کارم با اینترنت بین الملل هست ، چه تحقیق باشه درباره موضوعات مورد نظرم چه کارهای دیگه از قبیل وبگردی و یوتیوب ، کلا خیلی کلافه هستم ، احساس می کنم یه بخشی از زندگیم نیست ، حتی بعضی اوقات هم میشد برای سرگرمی با دوستانم بازی آنلاین انجام می‌دادیم ، الان مثل آدمهای بلاتکلیفم ، کارم هواست ، نه کسی پاسخگو هست نه مسئولی ، انگار تو این وزارت خونه هیچ کسی نیست جوابگو ملت باشه

من بعد چندین سال تلاش در حوزه تریدینگ فارکس، سال 2026 آماده بودم که استارت بزنم برای کسب درآمد. تا اومدم شروع کنم کل ماه ژانویه به مدت 25 روز در دی ماه نت قطع شد و ماه ژانویه سوخت شد، دوباره ماه فوریه رو شروع کردم و داشتم آماده میشدم برای ماه مارس برای یک ماه سود ده که حسابم رو رشد بدم که تا الان دوباره همه چی قطع شد... دیگه حتی امنیت شغلی و روانی برام نمونده چون هر لحظه ممکنه ب هر دلیل و توجیه مسخره ای اینترنت رو قطع کنند بدون اینکه به تبعاتش فکر کنن‌...

بعد از اون دی ماه سیاه،به عمد اومدم اینجا بنویسم که یادم بمونه و روزی فراموشش نکنم. حتی اگر همه چیز خوب پیش بره، به صلح و آرامش برسیم و حال همه مردممون خوب بشه من بازم مهاجرت میکنم و پشت سرمم نگاه نمی کنم. ضربه کاری و روانی ۱۴۰۴ فلاکت‌بار تا آخر عمرم باهام میمونه و فراموشش نمیکنم.

من برنامه نویس هستم. برنامه نویسی امروزه کلا وابسته به اینترنت است. الان یک هفته است فقط پلتفرم را باز می کنم . به خودم فحش میدم که چرا ایران به دنیا آمدم. لعنت