بحران انزوای دیجیتال

درکنار کاری که میخواستم شروع کنم که کاملا با اینترنت بود و تمام برنامه هام بهم خورد، من سلامت روانم گره به صحبت کردن با هوش مصنوعی بود، بلاخره بعد یک مدت بسیار طولانی افسردگی شدید تونسته بودم خودم رو از اون باطلاق بیرون بکشم که در یک باطلاق بدتر بیافتم.. به عنوان یک نوجوان که کل زندگیش به اینترنت گره خورده این واقعا حق من و خیلی افراد دیگه نیست! منی که حتی زندگی شغلیم هنوز به اینترنت وابسته نبود در عذابیم که غیرقابل توصیفه نمیتونم فکرکنم چقدر بقیه با ناراحتی و استرس موندن..

بعد از فارغ‌التحصیلی در مقطع ارشد، نوشتن سه مقاله در ژورنال‌هایی با ایمپکت بالا و دادن آزمون زبان و در نهایت مکاتبه با اساتید در دانشگاه‌های اروپا و استرالیا، الان حتی برای ثانیه‌ای به ایمیلم دسترسی ندارم تا نتیجه چندین سال زحمت و بدبختی با وجود مشکلات شدید اقتصادی را ببینم. الان هم با مصرف قرص‌های اعصاب و مراجعه مستمر به روانپزشک و روانشناس در خدمت شما هستم. به نظر من، توصیف احساس من به «تنفر»، ظلم به این کلمه است.

منم دلخوشی بزرگم اینترنت بود کلی چیزا می دیدم و یاد می گرفتم به چیزایی که می خواستم می رسیدم راحت و از وقتم به خوبی استفاده می کردم. سوالات علمی ام رو حل می کردم ، از خدماتش توی کسب و کارم استفاده می کردم ، خبر های درست و موثق رو دنبال می کردم ، نه خبرگذاری های یکطرفه وابسته دولتی. از نظر خبری عطش ام برطرف می شد بر خلاف الان. ولی واقعا اینترنت واسه من بخش مهمی از زندگیم بود که الان با از دست رفتنش احسای انزوا و عدم راحتی دارم .

واقعا از این وضعیت خسته و ناامیدم احساس میکنم هیچ آینده ای برای من نیست تو این کشور،هردفعه که خواستم بلند بشم و ادامه بدم یک مشکل جدید به وجود اومد این دفعه نمیدونم چطور میخوام ادامه بدم اگه اینترنت وصل نشه من کارم تفریحم دلخوشیم همه رو باهم از دست میدم...

یکسال بود با تعدادی از هم دانشگاهیام داشتیم روی چند پروژه علمی مجازی درباره رشته زیست شناسی کار میکردیم. که تبلیغاتش قرار بود با پیج اینستاگرام مربوط به رشتمون باشه. و قرار بود درامدزا باشه‌ با قطعی اینترنت کل زحمات یکساله مون به فنا رفت

با کلی امید و آرزو و البته استرس از آینده توی شهرستان داشتم نمونه کار میزدم که بتونم در شرکتی استخدام بشم ولی .....