بحران انزوای دیجیتال

بعد از تحریم واکسن کرونا از داخل کشور، متوجه شدم کرونا سیستم ایمنی بدنم را از کار انداخت و اکنون با سرطان خون، نوع خاصی از لوکیمیا، فرصت زیادی برای زندگی ندارم. با این بیماری خاص، بیمه شامل حالم نمی‌شد و خرج داروها را از ترید، پشتیبانی و تعمیر از راه دور کامپیوتر و موبایل تامین می‌کردم. هر روز تلاش میکردم که فقط زنده بمانم که شاید بهبود پیدا کنم. چون احتمال خوب شدن وجود داشت و امیدوار بودم، که اینترنت برای بار سوم قطع شد! هم از پیشگیری امتناع کردند هم از درمان! دیگه مهم نیست.

من تازه ازدواج کردم. دانشجو مقطع دکتری هستم. برنامه نویسی میکنم و یک کسبو کار اینترتی دارم با همسرم. نتیجه چندماه تلاشم تو آزمایشگاه که داده بودم برای چاپ الان خبری ازش ندارم چی شده رد شده پذیرش شده چه اتفاقی براش افتاده. از اون ور گسبو کارمون خوابیده و داریم از داشته هامون فعلا استفاده میکنیم و فکر اسنپ کار کردنیم. لعنت به کسی که داره با قطع اینترنت به زندگی ما ضربه میزنه

اینکه یه جوری میگن نسل جدید به اینترنت وابستس انگار چیزه بدیه ، ما با اینترنت بزرگ شدیم نمیشه که یهو بگیرین و بگین همیچیز اوکیه ، من یه دانش اموزم که تنها تفریحم گیم بود و یوتیوب که اونم از من گرفتین... دارم دیووانه میشم!

چی بگم دیگه، گند زدید به زندگی هامون قبلا با درآمد آنلاینی که داشتم بزور میتونستم زندگی کنم. حالا چی؟ همه‌ی پس‌اندازهام رو دارم استفاده میکنم و این پس‌اندازها یه روز تموم میشه...

من پیج فروشگاهی دارم از اعتراضات ۱۸ دی که اینترنت قطع شد حتی بعد وصل شدنش هم به زور و زحمت تونسته بودم پیجم رو که تنها منبع درامدم بود نجات بدم تازه داشت دوباره جون میگرفت که باز قطع شد ۳ ماهه درامد ندادم و متاهلم و وضعیت زندگیم اصلا خوب نیست

دانشجوام. منبع درآمد مستقل ندارم. عشق زندگیم اونور آبه و باید با دقیقه ای بیست هزار تومان باهاش حرف بزنم.‌ واسه سلام خداحافظیای قبل دلم پر می‌زنه این روزا.