بحران انزوای دیجیتال

من مادری هستم چهل ساله و از شیراز پیام میزارم. پنج ساله از همسرم جدا شدم و با دختر هفت سالم زندگیم میکنم. بعد از هفت سال کلاس و دوره و سختی و زحمت پیج اینستاگرام برای فروش کارای خیاطی و صنایع دستی درست کردم که خرج زندگی خودم و دخترم رو بتونم بدم. الان هیچ منبع درآمدی ندارم و قسط وامم جریمه خورده و اجاره صاحبخونه رو ندارم بدم . اگر دم از دین زده میشه به من جواب بدن یک مادر تنها تو این شرایط چطور باید پول در بیاره؟

یه دانشجوی ترم آخرم تا آخر بهمن فرصت داشتم که یه پروژه تحویل بدم که اخیرا فقط استارتشو زده بودم و مراحل اصلیش مونده بود و اگه پدوژمو به استاد ارائه ندم نمره ای ثبت نمیشه از استرسش دیگه شبا خوابم‌نمیبره تو این دوهفته میتونستم بنویسم و تحویل بدم اما...😔

من یک دانشجوی پزشکی سال آخر هستم که یک ساله برای شرکت در آزمون رزیدنتی درس میخونم. با وجود قطعی تلگرام و یوتیوب عملا تمام منابع درسی من غیر قابل دسترسی است. با وضعیت کنونی کشور خیلی مردد شدم که آیا اینجا هنوز هم جای موندنه و آیا ادامه تحصیل در چنین مملکتی درسته یا نه.

بنده نه آنلاین شاپ دارم نه مثل شما ها ضرر مالی آنچنانی به بنده وارد شده و دارم به عنوان یک شهروند می‌نویسم اینکه هر چیزی توی این کشور گرونه مارو کشونده به اینکه اوقات فراغتمون رو بشینیم پای گیم و حتی برای مقدار کمی هم شده از دنیای تلخ واقعی دور شیم و خودمون رو در شادی بازی ها غرق کنیم تنها چیزی که میتونیم حالا خودمون رو درش غرق کنیم خاطرات خوش گذشته هستش که هیچوقت به لطف شما ها برنمیگرده

با وجود همه محدودیت های داخلی و خارجی، با دهه ها خون دل تونستیم با شرکتهای خارجی همکاری کنیم. در همه این مراحل نه تنها کمکی از مسئولین نبود بلکه مدام سنگ جلوی پای ما انداختن. از فیلترینگ تا لیست سیاه و تحریم و حساب ترکیه و اینترنت داغون وهزار بدبختی شرم آور. با قطع ارتباط مالی و حالا قطع اینترنت تن به مهاجرت اجباری و غربت دادن به تنها گزینه امثال من تبدیل شده. آیا من و امنیت شغلی و آینده من برای این کشور به اندازه پشه اهمیت نداره؟ آیا برای حقوق اولیه انسانی باید التماس کنیم؟

من طراح و ویدیو کریتور هستم و کارفرماهام خارج از ایران هستن دو هفته است با ملی شدن اینترنت بیکارم کردین