بحران انزوای دیجیتال

بعد مدت ها بی پولی و افسردگی بخاطر یه سری مسائل دست و پا شکسته و آروم آروم موفق شدم یه پروژه خیلی مهم رو تموم کنم اما به محض اینکه زمان تحویل پروژه رسید اینترنت ایران قطع شد

من دانشجو هستم و فکر میکنم اکثر دانشجو ها شبیه من باشن، اکثر فایل های جزوات و ویدیو های اساتید و دوره هایی که خریدم و حتی گواهینامه ها و لایسنس های داخلی و خارجی و بخشی از مدارکم همشون یا توی سیو مسیج تلگرامم هست یا تو سرویس های ابری‌یی مثل آی‌کلود و اینجور چیزا. به لطف قطعی اینترنت نه تنها من تمام چیزایی که بالا نام بردم رو از دست دادم بلکه بخاطر قطع بودن تلگرامم(من حتی اینستا هم ندارم چه برسه اپ های‌ایرانی) ددلاین پروژم رد شد و قراره تا عید با 410 هزار تومن سر کنم

چه روزهایی که پای ثبت محصولات و سئو وقت گذاشتم با انگیزه ی اینکه صبح گوگل کرولش میکنه و درهای جدید رشد وترقی باز میشه تو زندگیم چه سال های قبلش که زندگی رو به پای این تخصص گذاشتم و حالا متحیر از این تصمیمات اجباری غلط زندگی تموم نمیشه ها ولی انگیزه ها میمیرن چون اینجا زیرساختی وجود نداره برای دوباره قد کشیدن

ما یک تیم ۲۰ نفره هستیم. بعد از قطع اینترنت زندگی ۲۰ خانواده از هم پاشید واقعا آواره شدیم ۱ بهمن چند تا از بچه ها چک داشتن که هیچ کدوم پاس نشد و این افراد درگیر دادگاه شدن.

بیمار خاصم تنها زندگی میکنم، یه وام از بهزیستی گرفتم و به عنوان نماینده یکی از اپراتورها سرویس اینترنت واگذار میکردم،دو هفته اخیر کلا 330 هزار تومن درآمد داشتم،دارو؟ درمان؟ خورد و خوراک؟ ما شوخی هستیم!

من از سال ۷۴ و در سن ۱۵ سالگی وارد دنیای کامپیوتر شدم؛ از ابتدای شروع اینترنت در ایران که موجودیتی شبیه به تل‌تکست بود با این اینترنت بزرگ شدم. سالها تلاش کردم تا به کسب و کار موفقی در این زمینه دست پیدا کنم. در اوج رشد در سال ۹۸ وقتی که شرکتی متشکل از ده متخصص در یک شهر کوچک داشتم، اینترنت قطع شد و اتفاقهای بعد از آبان ۹۸ به صورت مشهودی ما رو به ورطه‌ی نابودی برد. از همونجا ترمزم رو کشیدم و دیگه هیچ حسابی روی این اینترنت باز نکردم و در تصمیمی درست، از کسب و کارم بیرون اومدم.