بحران انزوای دیجیتال

یه تحصیل کرده در مقطع ارشد هستم با 30 سال سن. شرکت کوچیک ما به علت اتصال مستقیم به کشورهای اطراف جهت نامه نگاری و کارهای حقوقی و بارنامه ای و غیره نیازمند نت بین الملل بود. ازونجایی که نتی وجود نداره تمام کارهای شرکت یک ماه هست خوابیده و از 30 نفر حدود ده نفر به اجبار تعدیل شدن (تو بخون اخراج). باقیمونم احتمالا این ماه بیکار میشیم. راستش دیگه چیزی برام مهم نیست. چه نت وصل شه چه نشه. فقط منتظرم تموم شه این زندگی نکبتی. بعد 30 سال سگ دو زدن، تهشم به هیچی نرسیدم اینجا، جز فلاکت.

من هم تریدرم هم سایت فروشگاهی دارم از اول این اتفاقات تقریبا کل زندگیم تحت تاثیر قرار گرفته و هد روزش ضرر مالی و معنوی بوده و متاسفانه آینده ی روشنی هم ترسیم نمیشه

ما یه وبسایت داریم که در حال توسعه بوده و طبیعتا چند نفر از این سایت داشتن نون میخوردن... چند روز فقط مونده بود تا زیرساخت رو منتقل کنیم به سرورهای داخل که زدن نت رو قطع کردن و ما همگی از نهم بیکاریم... ممنون از مسولین عزیز بخاطر توجه بیش از حد به جوون‌های ایران !

فارغ از مسائل شغلی و درسی ،به عنوان یک ایرانی فقیر و محدود تنها دریچه دید من به دنیا از طریق اینترنت بود.این وضع برای من فرقی با زندان نداره.هر چند هیچوقت به کسی که پاشو روی گلوم گذاشته التماس نخواهم کرد...

حدود یک ماه هست دارم فکر میکنم برم آزمون استخدامی بدم و تو یه اداره کار کنم. 3 ماهه بیکار و بدون پول دارم میگذرونم و هیچ امیدی به آینده ندارم. حتی داشتم برنامه ریزی میکردم که برای سال جدید یه کسب و کار با چند نفر راه بندازیم ولی الان مطمئن هستم فضای مجازی هیچ آینده در ایران نداره. هم از بیرون محدودیت داریم. از داخل هم محدودیت اعمال میکنن تازه با همه این شرایط اوکی هستیم ولی اینکه کلا قطع کنند واقعا قابل درک نبوده، نیست و نخواهد بود....

من امسال با کلی هزینه و سختی و بیشتر از ده ماه شب بیداری و کار میخواستم برای ادامه تحصیل برای دانشگاه های کشور های دیگه اپلای کنم ولی دوتا کشور رو در قطعی دوم و یک کشور رو در قطعی فعلی و مکاتبه با دانشگاه رو از دست دادم و یک سال از تحصیل عقب افتادم