بحران انزوای دیجیتال

من دانشجوی مهندسی برق یکی از دانشگاه های مطرح هستم. بعد از چهار سال درس خوندن، دقیقا وقتی داشتم روی پروژه و مقاله‌م کار میکردم، اینترنت قطع شده و عملا کاری از دستم بر نمیاد. احساس میکنم اون همه تلاش شبانه روزی که برای رسیدن تا اینجا کردم و همه تلاش های الانم بیهوده‌ان.

حقوق کم و تورم رو تحمل کردم. نت ایران رو تحمل کردم. فشار کار رو تحمل کردم. حقارت حقوقی بین خودمو و دوستایی که شرکت خارجی کار میکردن رو تحمل کردم. همه و همه رو تحمل کردم چون عاشق کد زدنم و حتی تو این اوضاعی که واسمون درست کردم هنوز هم hello world لاگ میکنم! هرکاری کنین نمیتونین مارو متوقف کنین. ما برمیگردیم. ما حقمونو میگیریم. حتی اگه کامپیوتر هم ازمون بگیرین روی کاغد کد میزنیم ✌🏻

من یه مجرد افسردم که تنها دلخوشیم نوشتن و خوندن و کاور کردن اهنگ واسه فالورام و کانال تلگرامم بود الان حتی کارای خودمم نمیتونم گوش کنم زندگی که نکردیم از مردن ترسی نداریم ارزو و هدف و دلخوشی تو زندگیم ندارم

من از طریق اینترنت درآمد داشتم و خرج زندگیمو در میاوردم. درامدم زیاد نبود در حدی بود که بتونم تو این تورم و گورنی شرمنده خانواده نشم. و از وقتی کسب و کارم کمی قوت گرفت حسودان و اقوام شروع کردن به نیش و کنایه که مرد برای کار بیرونه و مسخره کردن کسب و کار بنده و برای همون من تلاشم رو بیشتر کردم تا نشون بدم تفکرشون اشتباهه که متاسفانه اوضاع باب میل اونها شد و الان بیکار شدم

تقریبا 5 ساعت مانده تا 900 ساعت قطعی اینترنت رو تجربه کنم. 900 ساعت بی خبری، بدون درامد بدون آینده. وقتی وارد برنامه نویسی شدم فکر میکردم میتونم یه آینده ی شغلی و زندگی خوب برای خودم و خانواده ام پیش بینی کنم. اما حالا حتی نمیتونم مطمئن باشم تا ساعت 900 زنده می مونم یا نه. وقتی با این سایت آشنا شدم و فهمیدم چقدر همدرد دارم تازه به عمق فاجعه پی بردم. متاسفم برای مردمم. براتون آرزوی روزهای خوب دارم

از طریق تلگرام یک گروه از بچه هایی که میخواستن زبان یاد بگیرن رو درست کرده بودم و به صورت تصویری اموزش میدادم در ازای تنها ۱۰۰ هزارتومن برای هر جلسه ‌که نهایتا بتونم تا سر ماه یه درامد بخور و نمیر برای ادامه تحصیلم فراهم کنم و الان کارم به جایی رسیده که برای یه بسته ۵ گیگ از دوستم پول قرض کردم وضعم خرابه لطفا نت رو وصل کنید