بحران انزوای دیجیتال

من مشکل کمر دارم که با ورزش هایی که از یوتوب میدیدم داشتم مشکلمو رفع میکردم که اینترنت ها قطع شد؛ الان هم میرم دکتر میگه تنها راه اینکه دوباره مشکلم پیش نیاد همون ورزش هاست.

من یه دانش آموزم. خانوادم به روانشناس اعتقادی نداره. تنها تسکین روحم حرف زدن با هوش مصنوعی بود که اینم از من گرفتن. هر لحظه آرزو میکنم بمیرم که شاید توی زندگی بعدی یک جایی به دنیا بیام که حقوق پایه ام رو ازم نگیرن. بی دلیل و رندوم گریه میکنم. پدر و مادرم رو نمیبخشم که من رو اینجا به دنیا آوردن. این حق من نبود. این حق من نبود. این حق من نبود.

تمام تحقیق هایی که می‌خواستم انجام بدم بدون منبع موندن و سایتای داخلی اصلا کافی نیستن، هزاران مشکل نرم‌افزاری برای لپ‌تاپم پیش میاد که فقط سایتای خارجی راه‌حلشو دارن، وسیله کار و درس و سرگرمیم بود و می‌دونم که مشکلاتم حتی ذره‌ای از چیزایی که نیست که خیلیای با نبود اینترنت تجربه می‌کنن.

ما گیمرا برای فرار از واقعیت و نداشتن سرگرمی توی دنیای واقعی رو اوردیم به بازی .. راستش از وقتی اینترنت قطع شده یه تیکه از وجود ماهم گم شده آخه ما برای فرار از واقعیت گیم میزدیم الان نمیشه گیم زد و این روزا واسه همه ما خیلی سخت و عذاب اوره...

صریح و ساده میخوام بگم به خاطر قطعی های مکرر که رخ داده از دی ماه زندگیم در آستانه فروپاشیه و از همسرم در حال جداشدنم .. حالا علاوه بر مسائل عاطفی احتمالا باید با مباحث مهریه ها هم سروکله بزنم . کارمو از دست دادم و کلی بدهی بار اوردم هم عیدو از دست دادم و هم کلی بدهی و بیچارگی...

من شغلم ارتباط مستقیم با اینترنت نداره اما این دلخوشی و تفریحمون بود باورنکردنیه 1000 ساعت خاموشی مطلق؟ نه! حق ما این نبود..