بحران انزوای دیجیتال

من کلاس دهم هستم و رشته ریاضی رو به خاطر علاقه ام به برنامه نویسی و مهندسی کامپیوتر انتخاب کردم. اما الان کاملا پشیمون هستم! چون با این وضعیتی که تو یک سال سه بار اینترنت که حق مسلم همه هست رو به روی مردم می بندن دیگه امیدی ندارم که با مهندسی کامپیوتر و تو حوزه IT بشه توی این مملکت کاری کرد. اگه این قطعی ها یک سال زودتر بود نه می‌رفتم ریاضی و نه الکی دلم رو به برنامه نویس شدن خوش می‌کردم

من نزدیک دو ماه هست که چهره پسرم و خانواده عزیزس را ندیدم. دلتنگ دیدن حتی عکسی از انها هستم

سرمایه ندارم دفتر بزنم، امیدوار بودم از اینستاگرام کم کم پروژه بگیرم و کار کنم و کسب‌و‌کار دلخواهمو راه‌اندازی کنم. ولی الان فقط احساس پوچی دارم...

۱. شرکتی که توش کار می‌کردم و اصل درآمدش روی واردات کالا بود دیگه نتونست با شرکتای خارجی ارتباط بگیره و تعدیل نیرو کرد و من و کلی همکارام تو سال جدید بی کار شدیم. ۲. شغل دومم به عنوان مدرس زبان که کلاسای آنلاین میذاشتم کنسل شد و شاگردامو از دست دادم و یه منبع مالی دیگه از بین رفت. ۳. خواهرم مهاجرت کرده و کل دلخوشی پدرمادرم این بود که در روز چندبار باهاش ویدیوکال کنن. اما الان مدتهاست صحبت نکردن و با این قیمت های نجومی تماس مستقیم، نهایت هفته ای ۵ دقیقه حرف میزنن. داغونیم.

یه سرچ ساده توی گوگل،حتی وقت تلف کردن توی اکسپلور اینستا هم شده آرزو...به حدی شده که شبا خواب میبینم که اینترنت وصل شده و صبح میفهمم هنوز همون آش و همون کاسه..الان به عنوان دانشجوی ترم دویی این ترم ۳ تا کارنوشت دارم ولی نه بلدم چیکار کنم و دسترسی به هیچ منبعی هم ندارم.

من توی بورس ایران ورشکست شدم و به کلی آدم بدهکار شدم و دادگاه قسط بندی کرد با آموزش از راه دور از طریق اینترنت به دانشجویان عمران و دانش آموزان رشته ریاضی در حال پرداخت اقساط دادگاه بودم در حال حاضر درآمدم صفر شده و هر لحظه ممکنه توسط طلبکاران جلب بشم