بحران انزوای دیجیتال

امسال بار سومه اینترنت قطع میشه شغل منو همسرم پشتیبانی و امنیت پیج اینستاگرام بوده تو یک شهر کوچیک تقریبا ۶ ساله با این شغل امرار معاش کردیم و یه خونه رهن کردیم و زندگی میکنیم الان ۳ ماهه کرایه خونه نتونستیم بدیم جفتمون بیکار شدیمو زندگیمون داره از هم میپاشه اگه اینترنت باز نشه مجبوریم جدا بشیم و برگردیم پیش خانواده ها شغل دیگه ای تو شهر نیست که حقوقش کفاف خرج زندگی و کرایه خونه رو بده حقوق ها تو شهر ما ۶ تومن برای زن ها ۱۲ تومن برای مردا میدن درصورتی ک کار خودمون ماهی ۵۰

من یه دانش اموزم که سال دیگه کنکور داره مدارس رو انلاین کردن ولی انقدر اینترنت قطع و وصلی داره و پلتفرم های داخلی مشکل دارن که نمیشه فهمید و عملا کلاس ها بی تاثیر هستن. اموزش پرورش هم با این وضعیت میخواد امتحان نهایی هارو برگزار کنه و توی کنکور هم تاثیر میذاره وقتی که هیچ پلتفرم درستی برای مجازی کردن مدارس ندارن ! تو این مملکت تحصیل هم مثل یه جوکه ...

بنده تا پیش از این تنها یک سرگرمی داشتم و همون هم از اینترنت میومد، یوتیوب، دانلود آهنگ، هوش مصنوعی دیپ‌سیک، خواندن مطالب توی گوگل، گفت‌و‌گو توی تلگرام و... اما اکنون یک ماهه که مانند شما از این سرگرمی و دلخوشی که داشتم هم محرومم و شدیدا هم افسرده شدم...

نتایج آزمون دکتری آمد و حتی تصمیمی برای انتخاب رشته ندارم. حتی نمی‌دانم آیا امکان دارد سر وقت پایان‌نامه ارشد را به پایان برسانم یا نه. پایان‌نامه‌‌ای که منابع مورد نیاز آن خارجی‌ست چون به موضوعی تازه و کار نشده بپردازم. پاداش دانش جستن من قطعی راه های دسترسی به آن است. می‌گویند به بعضی دانشجوها نت می‌دهند، من استفاده نخواهم کرد. هم با تبعیض و رانت مخالفم هم با تشدید افسردگی و اضطراب اجتماعی‌ام انگیزه‌ای برای ادامه دادن هیچ‌کاری ندارم.

من دوره جنگ دوازده روزه یبار کارمو از دست دادم، روان داغون خودمو جمع کردم و دوباره کار پیدا کرده بودم و تازه داشتم به خانوادم هم کمک میکردم از لحاظ مالی، خیلی روی این حقوق ها حساب کرده بودم، دوره ای که بعدش یکماه اینترنت قطع بود با کلی خواهش و التماس تونستم اون شغل رو نگه دارم بازم کلاینت هام ۱/۵ شده بودن :) ولی باز بودن، دوهفته گذشت و این جنگ تحمیلی من برای دومین بار کارمو از دست دادم:)

من دانشجوی مهندسی کامپیوتر هستم. به لطف قطعی اینترنت در 42 روز اخیر، تمام دسترسی‌ها به منابع و ابزارهای برنامه‌نویسی رو از دست دادیم، کلاس‌ها تعطیل شدن و حالا هم که باز هستن به لطف همین قطعی، عملا برگزار نمی‌شن و همراه با اون پرسش و پاسخ و تمرین‌های معمول نیستن و یادگیری دربر نداره. اینترنت باید برای همه باز بشه و یک حق طبیعی شهروندی است و امکان قطعی اون نباید توسط هیچ نهادی وجود داشته باشه.