بحران انزوای دیجیتال

برای دانشگام تحقیق دارم باید هر چه سریع‌تر انجام بدم، زمانم داره تموم می‌شه، این لامصبو وصل کنید دیگه.

من مادر یه دختر شش ساله هستم،با یه بچه شش ساله دو سال بود که از طریق یوتیوب زبان آلمانی یاد گرفتم ،ازمون زبان دادم با بهترین نمره قبول شدم،از بهترین شهر آلمان یک موقعیت شغلی خوب پیدا کردم و قرارداد گرفتم،نتیجه سال ها ،ماه ها تلاشم به لطف نیود اینترنت داره از دستم میره.تمام زندگیم،پس اندازم در این مسیر رفت،دیگه هیچ امیدی ندارم،هیچ انگیزه ای ندارم،هیچ دلیلی واسه افتخار به خودم ندارم

من مادر یک دختر ۱۰ ساله هستم ۲ ساله از شوهرم طلاق گرفتم تازه داشتم توی اینستاگرام فعالیت میکردم کارم رونق گرفته بود اینترنت قطع شده صاحبخونه پول اجازه رو می خواد که حق داره اون هم زن و بچه داره چرا باید از طبیعی ترین حق انسان ها محروم باشیم ؟

اینترنت برای من بخشی از هویتم بود؛ مثل یکی از حواسِ تنم که به اندیشه‌هایم عمق می‌داد. وب‌سایت کوچکم -مأمنِ ایده‌هایم- به من هدف می‌داد. اما حالا بیش از دو ماه است که فلج شدنم را به نظاره نشسته‌ام. دردناک است که می‌بینم بخشی از وجودم را می‌دزدند و حقِ حضورم را سلب می‌کنند، در حالی که گویی برای هیچ‌کس اهمیت ندارد که حرف، نگاه و هستیِ من در این انسداد گم شود. تماشای این حذفِ اجباری، تماشایِ به یغما رفتنِ روح یک انسان است. انسانی که هر چند مستحق «نبودن» نیست، به آن محکوم است!

من تو یه انتشارات بین المللی کار می کردم و عمده سفارشاتمون از کشور های عربی و کرد بود و رسما از ایران سفارش چندانی نداشتیم. الان بخاطر جنگ خارجی و البته قطعی اینترنت، که یجور جنگ داخلی حساب میشه، کلا انتشاراتمون تعطیل شده. چند روز پیش هم زنگ زدم از مدیرم خبر بگیرم و معلوم شد نزدیک به نصف کارمند های دفتر و کارگر های چاپخانه رو تعدیل نیرو کردن. شرکتی که بیشتر از بیست سال سرپا بود الان داره به شماره میافته نفس هاش.

من مادر یک دختر پونزده ساله هستم که به تنهایی بزرگش میکنم ؛ آنلاین شاپ داشتم و کل درآمدم و هزینه های زندگیم از طریق اینستا بود بت قطع نت الان موندمدبا کلی بدهی و صاحبخونه ای که سر ماه باید تمدید قرارداد کنم چرا از طبیعی ترین حق ها در این کشور باید محروم باشیم