بحران انزوای دیجیتال

اینترنت تنها چیزی بود که کمی به زندگیم رنگ میداد. در دروس رشته‌م که زبانه‌ از هوش مصنوعی و سایتها استفاده میکردم. خریدهایی که داشتم اکثرا از شاپ های اینستاگرامی بود. برای خلق هنرهام از یوتیوب و پینترست و اینستا ایده میگرفتم. بدون اسپاتیفای روزام دارن خیلی سخت میگذرن چون ۹۰ درصد اهنگامو جایی پیدا نمیکنم. دوستای خارجی داشتم که باهاشون چت میکردم و الان شاید فکر میکنن که مرده‌م. کلی فیلم و سریال جدید اومده که نمیتونم ببینم. دلم برای میم و ریلز فرستادنای نصف شبی به دوستام تنگ شده

از روزی که هوش مصنوعی اومد قدم به قدم جلو رفتم، یاد گرفتم، دوره های آنلاین می‌دیدم با هر بدبختی ای بود. سعی می‌کردم خودم رو تو این حوزه به روز نگه دارم. حالا چهل روزه هیچی نمی‌دونم و اندازه چهار سال از تکنولوژی دور افتادم. پیدا کردن یه دلخوشی و یه تولید کوچیک و کم هزینه کار سختی بود و که دیگه با این سایت های واسطه هوش مصنوعی داخلی شبیه یک گروتسک دیجیتال است

کسب کار من کاملا نبود شد در روز حدود ۱۰۰ سفارش میگرفتم الان ۴۳ روز یکدونه هم نگرفتم برشکست شدم سایتم نابود شد

من میخواستم ادمینی رو شروع کنم تا یکم کمتر زیر گرونی له بشیم،با کمک گوگل ریاضی یاد می‌گرفتم وبا هوش مصنوعی زبان یاد میگرفتم،لطفا بسه.

فارغ‌التحصیل ۴۰۳ هستم و هدفم مهاجرت هستش. هربار که خواستم کنکور بدم، با توجه به شرایطم تو این کشور، برنامم تغییر کرد برای کنکور دادن و در آخر تصمیم گرفتم آزاد ثبت نام کنم و زبانم رو ادامه بدم. با این شرایط پیش اومده نه میدونم چجوری برای پاسپورتم اقدام کنم، نه میتونم با استادم که خارج از کشور هستش ارتباط برقرار کنم، نه از منابع مورد نیاز و حیاتی برای یادگیری زبانم و نه میتونم به خاطر فشار مالی و زوال بودن امکانات آموزشی ریسک اینو بکنم که دانشگاه ثبت نام بکنم.

برنامه نویسم، نمیتونم برم ابزار های مربوط رو دانلود کنم و تو گوگل مشکلات ام رو سرچ کنم