بحران انزوای دیجیتال

من هنرمندم، برای دریافت رفرنس، کتاب‌های هنری، دسترسی به آموزش‌های آنلاین، اشتراک هنرم تو اپ‌های جهانی، ارتباط با هنرمندان خارجی و دریافت پروژه‌های فریلنسری به اینترنت بین‌المللی احتیاج دارم. جهان هنر مرداب نیست که راکد بمونه، یه جریانه که روزانه در حال خلق و الهام دوسویه هست.

من داشتم جاوااسکریپت یاد می‌گرفتم که حداقل یه مهارتی داشته باشم بتونم مهاجرت کنم، ولی اینترنت‌ها قطع شد و یادگیری با هوش مصنوعی ایرانی هم کلی هزینه داره.

بنده یک دانش آموز پایه یازدهم ریاضی هستم که به دلیل قطعی گسترده اینترنت و مجازی شدن کلاس ها ، کامل از درس خوندن افتادم به چند دلیل اولا کیفیت کلاس های مجازی برای یاد گرفتن دروس واقعا پایینه، عملا کلاس هایی داریم تو مجازی یاد میگیریم که اصلش باید تو حضوری باشه دوما هیچ دسترسی به جزوات و محتوای آموزشی مورد نیاز نداریم و با تمام این دشواری ها آموزش و پرورش پافشاری حداکثری داره برای برگزاری امتحان نهایی، یه طوری که انگار وضیعت ما اصلا براشون اهمیتی نداره.

من یه دانشجوام برای درس و خوندن و یاد گرفتن و تحقیق کردن به هوش مصنوعی نیاز دارم نیاز دارم توی اینترنت هزار تا سایت رو سرچ کنم و یاد بگیرم برا پیشرفتم

الان که اینو مینویسم ۱۱۱۱ ساعت شده... یه زمانی صبر میکردم ساعت بشه ۱۱:۱۱ بعد پروفایل عوض کنم یا پست بزارم توی دیلی تلگرامم، الان...

از سال ۹۸ شروع کردم و تا قبل جنگ تونستم با همین شرایط تحریم و مشکلات یه تیم کوچیک ۷-۸ نفره جمع کنم و در کنار هم پروژه بزنیم٫ تازه داشت پروژه ها رونق میگرفت و تعدادش زیاد می‌شد و پروژه های خارجی می‌گرفتیم. حالا اینترنت قطع شده٫ پروژه های قبلیمون عقب افتاد٫ درامدی نداریم هیچی! خسارت پروژه هارم داریم میدیم. ما فقط امیدی برای خودمون ساختیم و خواستیم به هدف و رویا هامون برسیم.