بحران انزوای دیجیتال

از تمام امکانات جهان، فقط یه اینترنت داشتیم و تمام دنیای ما خلاصه شده بود توی همین. من نه فریلنسرم و نه برنامه‌نویس، فقط یه نوجوونم که تنها دلخوشیم یوتیوب، رِدیت و گیم بودش، اما الان احساس میکنم دارم عقلم رو از دست میدم. میدونم این حرفا هیچ تأثیری نداره، اونم روی افرادی که سالها مردم ایران رو سانسور کردن.

از اینترنت کارتی و دایل آپ تا به امروز... ما درس این رشته رو خوندیم، براش هزینه کردیم، براش زحمت کشیدیم، الان حتی نمی‌تونیم به اینترنت وصل شیم! اینترنت برای ما همه چیزه...

متوجه تدریس استاد نمیشم و حتی نمیتونم کتاب رفرنس رو پیدا کنم و از روش مطالعه کنم چون عملاً دسترسی به اینترنت آزاد ناممکنه :)))

در تلاش برای کنکور ارشد و استفاده از تلگرام و یوتیوب برای آموزش بودم که همه چیز نابود شد برام

نامزد من اون سر دنیاست، و من هر لحظه که اینترنت قطع شد حس کردم زندگی برام خاموش شده، بماند که کارم با اینترنته و بیکار و بی درامد شدم، حتی زبانم رو اینترنتی می خوندم به امید روزای روشن، توکل به خدا

من برای آرامش روحم می‌بافم، بافتن برای من یه جور تراپی محسوب میشه، از دستبند و دیوارکوب و گوشواره و... بگیر تا عروسک... و خب تمام الگوهام توی سایت‌های بین‌الملی و جهانی بودن که دیگه دسترسی بهشون ندارم، بعضی‌ها هم توی تلگرام بودن که بازم دسترسی بهشون ندارم. فکرشو بکن کوچک‌ترین و کم‌هزینه‌ترین راه آروم کردن روح و جسمتو از دست بدی...