بحران انزوای دیجیتال

با هزار بدبختی سایت بالا اوردم ولی چه فایده،40،50 میلیون تو این بدبختی از جیبم رفت!

۴۰ و خورده ای روزه از دوست پسرم بی خبرم چون روی دریا کار میکنه و تنها راه ارتباطی ما اینترنت بود. تحمل میکنم به امید روزی که صبح بشه این شب

من دانشجوی علوم پزشکی هستم و مشکلات تحقیقاتی و علمی که بهش دسترسی نداریم یک طرف؛ فشار روحی روانی که بهمون وارد شده هم یک طرف. این شرایط غیرقابل تحمله!!

هر آدمی یه چیزی بخشی از هویتش شده ، یکی سیگار ، یکی کتاب خوندن، یکی هم مثل من گیم ، از بچگی گیم میزدم و اولین گیمم اویل ۳ اورجینال بود، از ۱۵ سالگی زدم تو کار گیم آنلاین و تا الان که ۲۱ سالمه آنلاین بازی کردم. تونستم با خرج کردن ۵ ۶ تومان ، یه اکانتایی با ارزش ۲۰ تا ۳۰ میل بسازم ، خیلی سخته برا چیزی زحمت بکشی که ببینی یه گوشه افتاده و تو کاری نمیتونی باهاش بکنی ، در حال که اون بخشی از وجود و هویتته.

من در مدت قطعی اینترنت از همه چیز زندگیم عقب افتادم. درسم که تازه دوباره اون رو شروع کرده بودم هفته هاست عقب افتاده. زندگی اجتماعیم که به واسطه فاصله ی فیزیکی من و دوستانم در گروی اینترنته چند وقته مختل شده. بعضی از دوستانم خارج هستند که از اون ها هیچ خبری ندارم. سرگرمی های من وابسته به اینترنت بود... درسم... روابطم و همه چیز.

من ۲۳ سالمه و دانشجوام و با تدریس زبان آنلاین توی سایت های بین المللی خرج زندگیم رو در می آوردم و الان نزدیک به ۵۰ روزه که هیچ در آمدی نداشتم مدام با خودم فکر میکنم اگه این وضعیت ادامه پیدا کنه چطور قراره اقساطمو پرداخت کنم و از عهده هزینه های غیر قابل اجتنابم بربیام این حجم از اضطراب داره از پا درم میاره