بحران انزوای دیجیتال

تنها دلخوشی و امید من آهنگ گوش کردن در تلگرام بود و ویدیو های آموزشی در یوتیوب برای توسعه فردی بود که اون هم ازم گرفتن

من کپی رایتر و مترجم بودم و سر و کارم مدام با سایتای خارجی بود، از موقع قطعی نت هم کارم رو از دست دادم هم نمیتونم از حال همکارام خبر بگیرم. پیج اینستام تازه داشت بازدیدای خوبی میگرفت و یه امید کوچولویی توی دلم روشن کرده بود. ولی خب...

از بچگی پدرم نبود و تو عمرم ندیدمش و نمیدونم مردست یا زنده و سرپرست خانواده هستم , یک سایت دانلود مسابقات ورزشی دارم که اشتراکیه و با اون خرج سرور و زندگیمو میگذرونم , با مشکل نت به مسابقات جدید دسترسی ندارم و یه عالمه مسابقات جدید اومده و کسی هم اشتراک نمیخره , ای کاش سرورهای مجازی حداقل به نت بین الملل دسترسی داشتن نمیدونم تا چقدر دیگه میتونم ادامه بدم و مدام شرمنده خانواده ام بشم , خیر سرم یک برنامه نویس هستم , به دقیقه بنده نابود شدن مطلق زندگیم

یه دانشجوی کامپیوتر درس‌نخون بودم که تازه موتورم روشن شده بود و داشتم کارای طراحی سایت یاد میگرفتم. اما بعد از فاجعه دی ماه زندگی برام سخت شد، قطعی اینترنت سخت ترش هم کرد. نه درسا پیش رفت، نه طراحی سایتم، و نه زندگی... حتی آهنگ های موردعلاقه ام رو هم نمیتونم پیدا کنم.

دانشگاه به نت بین الملل دسترسی داره اما امکان اسکان در خوابگاه وجود نداره :) دانشجو بخاطر سرچ ساده دقیقا چقدر باید هزینه کنه؟

من گیمرم از موقعی که اینترنتو قطع کردن هرچی ایونت و آپدیتی که بازی داده رو از دست دادم.