بحران انزوای دیجیتال

نه شغلم، نه درآمدم و نه زندگیم به اینترنت وابسته نبود. اینترنت برای من دسترسی به یک دنیای آزاد بود که توی اون بدون سانسور مطالعه میکردم. مقاله‌ میخوندم. جایی که خودم تصمیم میگرفتم چی ببینم و چی بشنوم. نه اینکه برام تصمیم بگیرن. و حالا توی این ۶۰ و خورده‌ای روز تمام تنم پر از خشم و حس تحقیره. سالها پیش موقعیت مهاجرت رو داشتم ولی خواستم بمونم و کشورم رو بسازم و الان برای اولین بار پشیمونم که چرا نرفتم.

من یه عکاسی دارم که بیشتر مشتریام تو تلگرام بودن . کارای لابراتوار رو تلگرام میشد فرستاد .. بله هم میگن پایدار نیست نصب نمیکنم . الان مجبورم روزی دو روزی یه دونه مشتری که میاد هم پاشم تا اون سر تهران برم لابراتوار و برگردم ایران خانم دیگه دوستت نداریم ببخشید در اولین فرصت هرجا بشه خواهم رفت برای آینده ی خانوادم

دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهرانم. در مرحله پروپوزال، اهل فن میدونن رویکرد کیفی در ارشد چه داستانی داره. باید زیر و بم گستره پژوهشها و کلیه اطلاعات رو بریزی رو دایره که لازمش چیه؟ اینترنت بین الملل. هو مصنوعی ایرانی هم یک دستیار ضعیفه. من قبلتر اطلاعات رو از منبع اصلی میگرفتم. نمیدونم چی میخواد پیش بیاد. کارم تلف میشه یا باید از یک کار پژوهش ناقص دفاع کنم؟

من ذاتاً همیشه بیش از بقیه بار تقصیر کاذبی رو روی دوشم حس می‌کنم. از زمان قطع اینترنت و جنگ برا مخارج زیادتر، عقب‌افتادگی و تق‌ولقی آکادمیک، احوال ناخوشم و حتی زنده ماندنم ‌حس گناه می‌کنم، در تضاد با اینکه از خودم می‌پرسم چرا لایق نباشم حتی یک آلبوم رو راحت به‌طور آنلاین گوش بدم؟

سلام دوستان من دانشجوی خلبانی هستم دقیقا از روزی که اینترنت قطع شد تمام کلاس‌های منم قطع شد چه کلاس‌هایی که از داخل کشور برگزار میشد و چه کلاس‌های خارجی حتی کلاس‌های داخل ایران هم روی پلتفرم‌های خارجی برگزار میشد ولی الان دیگه هیچی نیست چون اینترنت بین‌الملل نیست همچنین به خاطر شرایط پرواز ممنوع، الان بیش از دو ماهه که نه پرواز داشتم، نه تمرین داشتم، نه مانور داشتم وقتی هدفت رو‌ در زندگی از دست میدی یعنی امیدت رو برای به دست آوردن فردای بهتر از دست دادی ته خط رسیدن یعنی همین

من الان 19 سال سن دارم رشتمم کامپیوتره تازه برنامه نویسی رو میخواستم شروع کنم که اینترنت رو قطع کردن دسترسی به هیچ دوره و مطالب اموزشی ندارم در کنار اون ارز دیجیتال هم کار انجام میدادم که کمک دست پدرم باشم اونم دود شد رفت هوا الانشم توی پول روغن موندیم که برنج خالی بخوریم