بحران انزوای دیجیتال

سه ماهه بیکارم،کارم با اینترنت بود،هرچی پس انداز بود خرج شد و دیگه هیچی ندارم،دندونم درد میکنه و نمیتونم برم دندونپزشکی،صبح تا شب فقط فکر میکنم به بدبختیام،نمیدونم دیگه چی کار باید کنم

حس میکنم دارم خفه میشم. دست و پام بسته‌ست. از طریق اینترنت زبان و کتاب میخوندم، درس میخوندم، تازه کار آنلاین پیدا کرده بودم داشتم میوفتادم رو غلتک که همه چی خراب شد. باورم نمیشه دو ماه تمومه که تو خاموشی کاملم آرزوی یه آهنگ گوش دادن به دلم مونده.

من یه مهندس عمرانم که وابستگی شدیدی به اینترنت دارم. کارهای روزمره، پایان نامه و برنامه نویسی رو با هوش مصنوعی انجام میدادم. تو لینگداین فعال بودم تا بتونم فریلنسری کار کنم. با هوش مصنوعی زبان می خوندم و هزار جور کار دیگه که به اینترنت وابسته بود. اما حرفم اینه حتی اگر همه ی این نیازها با اینترنت داخلی تامین بشه بازم کسی اجازه نداره حق استفاده از اینترنت رو از کسی سلب کنه.

دانش آموز تیزهوشانم،تنها منبعی که برای درسهام میتونستم استفاده کنم کانال های تلگرامی بود.سطح اموزش های سایت ها و برنامه های ایرانی اصلا به دردمون نمیخوره و کلاس ها هم صرفا وقت تلف کردنه.زمانم رو طول روز به بد ترین شکل ممکن از دست میدم.قبلا حداقل ازش برای یاد گرفتن زبان ورزش و درس استفاده می‌کردم.ولی الان هیچی به هیچی.هرگز تو زندگیمون نتونستیم مثل نوجوون های بقیه ی دنیا باشیم.الانم تنها چیزی که باعث میشد حس کنیم ماهم مثل بقیه هستیم و ماهم عادی هستیم ازمون گرفته شده.

از ایونت های لیمبوس کمپانی عقب افتادم که تمام زندگیم توش بود

من دانش آموز کلاس نهم هستم امسال یکی از مهمترین سال های زندگی منه و باید صد خودم رو بزارم تا بتونم مدرسه تیزهوشان قبول بشم ولی بخاطر قطعی اینترنت نمیتونم فیلم درس هام رو ببینم و یاد بگیرم و درس بخونم نمیتونم جزوه های درسی ام رو دانلود کنم