بحران انزوای دیجیتال

شغلم رو به عنوان کارآموز برنامه نویسی از دست دادم. الان افسرده شده ام.

چرا کسی از بچه ها حرف نمیزنه، بچه هایی که چشم باز کردن و تکنولوژی رو دیدن! پسر هفت ساله ی من از دوسال و نیم یوتوب کیدز می دید و تا الان که هفت سالشه زبان انگلیسی رو مثل یک نیتیو صحبت میکنه همش هم با دیدن استیو و مگی و بلیپی بازی آنلاین روبلاکس بازی میکرد امروز قاصدک گرفت دستش و آرزو کرد نت دوباره برگرده هم برای خودش هم برای تمام مردم دنیا و دیگه هیچ وقت قطع نشه و من چقدر گریه کردم

دلم برای برنامه‌های یوتیوب فارسی تنگ شده واسه ASMR واسه موزیک ویدیو‌ها، واسه حرف زدن با چت جی پی تی، واسه تمرین زبان با Duolingo، واسه اسپاتیفای و موزیک گوش دادن، واسه چک کردن جیمیلم واسه گوگل و میت و ساعت‌ها حرف زدن با دوستام واسه اسکرول اینستا...

من فریلنسرم یه تیم گرافیکی راه انداخته بودم که چهار نفر هم حقوق میدادم تازه ولی الان سه ماهه که کار نکردم و همه باهم بیکاریم کلی قسط و قرض و اینا هم داشتیم که الان کارمون خوابیده هیچ کار دیگه‌ای هم از دستمون برنمیاد و مجبورم رو موتور با اسنپ کار‌کنم که تازه اونم هیچی سفارش نیست و شاید تو یه روز ۱۰۰ تومن هم نشه کار کنیم واقعا زندگیمون پاشیده کار و کاسبی که هیچی😑

من یک خانم ۲۳ ساله هستم و از ۱۳ سالگی قرص اعصاب میخورم و در حال حاضر مدام افسرده و پریشونم .اللخصوص در شرایط جنگی این حالاتم تشدید شده .حالا که شرایط اینقدر دلهره آوره میتونستم با گشت و گذار توی فضای مجازی یا بازی های آنلاین خوب ذهن آشفته امو درست کنم .باور کنید دوران جنگ نمیشه رفت گردش و تفریح و سیاحت .وقتی توی خونه هستیم بهترین سرگرمی گوشیه ...💔

تنها تفریح من گشت و گذار در شبکه های اجتماعی یوتیوب و ایکس بود و استفاده از هوش مصنوعی های گروک و جمینای تنها امید من هم برای اینکه زندگی خودم رو از فلاکتی درش هست در بیارم یادگیری و تمرین ترید فارکس بود الان با قطع اینتنرت به هیچ کدوم دسترسی ندارم ،امیدوارم این قطعی درست بشه ولی حتا اگر درست بشه ترس قطع شدن یهویی اینترنت،طرح صیانت،دسترسی به اینترنت با هزینه های گزاف همیشه توی روح و روانمون باقی میمونه