بحران انزوای دیجیتال

توی خاموشی گرفتاریم. از هیچکدوم از دوستام خبر ندارم. بعضی دوستام مجازی بودند که توی تاریکی گمشون کردم. از فرط تنهایی و بیخبری میرم کامنتهای خبرگزاری‌ها رو می‌خونم، بلکه چشمم به کامنتهایی بخوره که آدمایی مثل خودم نوشتند تا بفهمم هنوزم تنها نیستیم زیر آوار تاریک جنگ و بی‌خبری.

من دکترای نرم افزارم، مقاله دارم، درس میدم، هر بار که به این وضعیت می افتیم واقعا احساس عجز و عصبانیت دارم که جایی هستم که اصلا براشون اهمیت نداره تو برنامه برای زندگیت داری... کسی که باهاش مقاله های مشترک دارم، خارج از ایرانه، هر بار فکر میکنم کی قراره باهام کار نکنه... هر بار کلی مقاله برای داوری سمتم هست که نمیتونم حتی بگم داوری شون نمیکنم و واقعا هربار خودمو سرزنش میکنم که چرا تو جایی موندم که این قدر راحت برام تعیین تکلیف میکنند... واقعا از زندگی ناامیدم...

امروز دوشنبه ۱۱ اسفند و رسیدن دوباره خاموشی به ۵۰ساعت:)

خوب وقتشه دوباره تایمر را بزاریم رو ادامه......

من ی دانشجو سادم که خیلی کار کرده کسی که فقط باید بشینه درس بخونه راه های جدیدا ببین ب فکر توسعه کشورش باشه حالا از این حرفا پوپولیستی را بزارم کنار من دولپر سایت بودم،راه انداز سرور های لینوکسی ب قول گفتنی الپیک کار بودم هنوز هستم،این آخری هم با هزار تا امید که میشه تو ایران هم پول خوب در اورد چون هیچ کدوم از اینا را دیدم پول توش نبود رفتم سراغ باگ بانتی نشستم یادم گرفتم حدود ۱۰۰۰ دلار دراوردم با این وضعیتی که میبینم هر روز دارم نا امید تر میشم کاش هیچ وقت یاد نمیگرفتم

کسب و‌کار ده ساله من، امروز در آستانه خاموشی… هم بنیانگذار مجموعه ای بزرگ در اصفهان هستم فضای کار اشتراکی،شتابدهنده،مدرسه ی کسب و‌کار و کافه کارافرینی … زیرساخت هایی به ارزش ۱۰ سال از لحظه به لحظه های زندگی و سرمایه ام، به ارزش کمرنگ کردن نقش مادری و جان دادن به کسب و کاری نو. امروز که هر لحظه ش تردیدی برای داشتن فرداست از حداقل هایی که دیگر نداریم تا حمایت هایی که هرگز نشدیم هر روزی که به اندازه یکسال سختی را به جان خریدیم تا ببالیم به آینده کارافرینان شهرم امروز، اما…