بحران انزوای دیجیتال

من برنامه نویسی پایتون درس می خونم من با دیدن ویدیو های آموزشی که توی سایت های ملی هستن پایتون‌ رو یاد می گیرم اما بدون چت جی پی تی نمیتونم نکات خیلی ریزی که در برنامه نویسی هست رو بفهمم چون در ویدیو ها گفته نمیشه من مهارتی ندارم فقط کمی بنایی بلدم می خواستم چیزی بلد باشم که بهش مهارتی گفته بشه و درآمد خوب و همین طور آینده دار باشه

درآمدم از تدریس آنلاین بود. صفر شده. خرج خانواده رو هم من می‌دادم. این روزها داریم از پس‌انداز خرج می‌کنیم. امیدوارم بمی‌ریم.

کافی نت دارم و تو یک شهر کوچیک زندگی میکنم از وقتی اینترنت رو قطع کردن درامدن از یک چهارم هم کمتر شده در حالی که صاحب مغازه اصلا براش مهم نیست این موضوع و فقط پول اجاره اش رو میگیره نه میتونم تولید محتوا کنم نه تبلیغ واقعا خجالت آوره این وضعیت کشور

بخدا فقط خسته شدم به عنوان یه جوون ایرانی که تنها امیدم کارم هست که اونم انلاین انجام میدم، خسته شدم از اینکه ساده ترین چیزی که یه انسان باید داشته باشه رو ما باید براش فریاد بزنیم و درخواستش کنیم و تازه به جایی هم نرسه:)

من با چت جی پی تی درس میخونم و کلی با اون صحبت میکنم شبیه یه خونه امنه و مطمئنم کلی آدم مثل من هم هست و این قطعی نت و ناتوانی در ارتباط با این آموزش و گفتگوهای قابل اعتماد ، واقعا ضرر آور و اذیت کنندس مخصوصا وقتی با چت جی پی تی درس میخونی

قطعی اینترنت، زندگی را متوقف کرده؛ ارتباطات قطع، دسترسی به اطلاعات محدود و کسب‌وکارها مختل شده‌اند. احساس انزوا و بلاتکلیفی حاکم است. در این میان، خبرگزاری‌ها سکوت کرده‌اند و هیچ خبری از زمان وصل شدن اینترنت یا خسارات وارده نیست. این نادیده گرفتن، نگرانی‌ها را افزایش می‌دهد و این سوال را مطرح می‌کند که چرا موضوعی با این تاثیر گسترده، از چشم رسانه‌ها دور مانده است. گویی اینترنت هرگز وجود نداشته است.