بحران انزوای دیجیتال

پایان نامه م مونده رو‌ هوا. مقالاتم معلوم نیست سرنوشتشون چیه. دسترسی به مقالات برای رفرنس زدن نداریم. نتیجه سه سال تلاشم داره پودر میشه. نبود اینترنت فلجمون کرده و حیف از این سال های جوانی که اینطوری میگذره …

من تو یه شرکت تو بخش شبکه اجتماعی کار میکردم، بعد دو تا قطعی به سختی خودشونو جمع کردن ولی دیگه قطعی سوم خداحافظی کردن با این بخش. بعد از کارم ترید میکردم و یه درآمدی داشتم. بعد از همه اینا شب یکی دو ساعت بازی آنلاین میزدم که ۱۲ ساعت کار رو کمی هضم کنم، همش با هم از بین رفته. نه پول نه تفریح، هیچی برام نمونده، این وضع ادامه پیدا کنه شرمنده همسرم میشم و باید به فکر جدایی باشم کم کم.

هیچکدامتون مثل من نیستید . با بدبختی طلبکارارو راضی کردم صبر کنن یک میلیارد رو بدم خونه ندارم پدرمادر فامیل ندارم تمام حسابام مسدوده و کارم فقط از راه فروش لوازم موبایل و خانگی در اینستاگرام و واتساپ و تلگرام بود .الان که دارم مینویسم فقط ۳۰۰هزار نقد دارم تا زمانی که اینترنت رو باز کنن یعنی عملا از دوروز دیگه هیچی برای خوردن هم ندارم چه برسه بقیه چیزا خلاصه چیزی به خودکشی کردن نمونده

متوجه هستم که شرایط جنگی است. اما اینترنت مثل آب و برق هست. نه می تونم درست غذا بخورم و کالری و میزان پروتئین رو حساب کنم نه ورزش کنم. نه هوش مصنوعی هست تا درس بخونم. نه می تونم برم Pubmed پروژه های پژوهشی ام رو کامل‌کنم. اینفلوئنسر بودم و در آمدم هم قطع شده بود. قبل از جنگ توی یک روز ۱۰ میلیون شود خالص داشتم که یکهو فروشم رو بستید. بسه دیگه. واقعا خسته ام…خیلی خسته به خدا همین که اینترنت باشه و کار هام پیش بره خیلی بهتره و می تونم موشک و بمب رو تحمل کنم

عملا هیچکاری نداریم دیگه، شغل پشتیبانی آنلاین آپ بازی داشتم، ارشد صنایع‌ام کار تحقیق و ترجمه مقاله، R&D برا تولیدکننده، همه با سرچ گوگل،با دولینگو زبان میخوندم مسابقات زنده آنلاین میدیدم، فیلم و سریال، کلاسای آنلاین گروهی گوگل‌میت داشتیم، حتی آب و هوا هم قطع، آدرس جایی میخواستیم بریم گوگل‌مپ میزدیم، هزارتا کار دیگه، اینترنت ملی پاسخگوی هیچی نیست، به درد هیچی نمیخوره، دارم دیوانه میشم، توروخداا یه کاری کنین وصل کنن..نه کارودرآمد نه سرگرمی هیچی..

تمام پیشرفتی که تو دانشگاه قراره کسب کنی فقط روی ریسرچ و ارتباط گرفتن با آدما و سازمانای مختلف می‌چرخه، پیدا کردن منابع زبان اصلی هم که با هزار بدبختی گیر میاوردیم سخت تر شده، آدم حتی نمی‌تونه رو فرداش حساب باز کنه، راجع به پروژه ها و کارگاها هم که چیزی نگم، دیگه نمی‌شه حتی به مهاجرت هم فکر کرد، این زندگی نیست که واسه یه جوون ۲۰ ساله درست کردید..