بحران انزوای دیجیتال

افسردگی شدید گرفته بودم از 7 سال پیش برای مسایلی که بی ربط با شرایط مملکت نیست.هر کاری میشد رو امتحان کردم.یک دوسالیه با اینترنت یک مسیر شغلی خوب برای خودم خلق کردم از هیچی.اینترنت همه چیزم بود.در جنگ 12 روزه که اینترنت رو برای اولین بار قطع کردن خواب من بهم ریخت.توی 3 روز شاید به زور 10 ساعت خوابم میبرد.در 10 جبهه با خودم درگیرم و هر روز ضعیف تر میشم.شاید قرص هامو دوباره شروع کردم نمیدونم ...

من‌ مشغول یادگیری کد نویسی‌بودم و لازمه اش کد زدن مداوم است. وقتی به عنوان تازه کار کد میزنید مدام باگ پیدا میشه باید سرچ کنید. در واقع سرچ کردن درست خودش جز مسیر یاد گیری هست . نه تنها به عنوان کسی که در این کشور زاده شده هیچ احترام و حقوقی ندارم راه و ثروت برای فرار هم ندارم

همه میگن بد شانس تر از من نیست ولی من ثابتش میکنم. خرداد ماه مراحلی از مصاحبه دکتری دانشگاه اوکلند نیوزلند رو داشتم پشت سر میگذاشتم که جنگ شد و کلا قضیه مهاجرتم نابود شد. ناچار برای فراموش کردن و فرار از شکستی که داشتم سرمو با نوشتن مقاله و مطالعه برای کنکور دکتری تا جایی که میتونستم گرم کردم دی ماه شد و چند تا از مقاله‌هام در زمان قطعی پابلیش شد. ذوقشو داشتم ولی کورش کردن. حوصله شادی و جشن گرفتن هم نداشتم. جنگ شد و دوباره مقالاتم چاپ شد، ولی باز حال خوشی ندارم. پاینده ایران

درامدی از اینترنت ندارم اما به عنوان یه انسان تنها تفدیحم همون گیم زدن اهنگ گوش کردن یوتیوب دیدن و صحبت کردن با دوستایی بود که کاملا ازم بی خبرن و تا الان قطعا فکر کردن مردم ! دلم واقعا برای تک تک کسایی که تنها راه درامدشو اینترنت بوده واقعا میسوزه .

من حدودا چهارسال جدی برای مهاجرت اقدام کردم و حالا ارتباطم با اساتید دانشگاه مقصد قطع شده و از روند ثبت نام در دانشگاهم بی خبر مانده ام آنهمه مشقت و هزینه و سدهایی که در مقابل راهم بود را کنار زدم و حالا این قطعی اینترنت شده چالش جدید من

وقتی اینترنت قطع میشه، کار ماهم قطع میشه و دسترسی به همه چیزو از دست میدیم. نه گیتهابی، نه ai ای، نه منبع آموزشی ای. الان دو هفتست که تقریبا بیکارم.