بحران انزوای دیجیتال

من یه کنکوری هستم. چند ساله که با افسردگی دست و پنجه نرم میکنم و چون وضعیت اقتصادی خوبی ندارم تمام امیدم این بود که دانشگاه قبول بشم و بعد به یه نحوی مهاجرت تحصیلی کنم و برم از اینجا اما دیگه نه به منابع و جزوات و فیلم هام دسترسی دارم نه توانی برای درس خوندن برام مونده از دی. فقط یه حرص و کینه مونده برام که داره وجودمو میخوره.

من تریدرم و در بازار های مالی کار میکنم. تمام مخارجم از همین راه تامین میشد و شغل دیگه ای ندارم. واقعا خیلی عجیبه که حاکمیت در برابر تامین نیاز های اولیه ی کشور به بهانه ی تامین امنیت، مقاومت میکنه!

قبل از دی بعد چندین سال اولین پروژه برنامه نویسی مون رو با کلی امید و تلاش گرفتیم چند هفته بعد اینترنت قطع شد و کار خوابید سرمایه گذار پروژه نمیتونست دیگه هزینه هارو تأمین کنه ، باز داشت سر پا میشد که خوردیم‌ به جنگ...

من یک یوتوبرم، یوتوبمبه زبان انگلیسیه و تازه گیا درامد زایم فعال شده ولی چون اینترنت قطعه و هیچ دسترسی ندارم، کم کم مخاطبامو از دست میدم.متاسفانه هنوز اینترنتی دردسترس نیست و معلوم نیست کی میاد):

هیچی دیگه برنامه نویس مملکت بودم و چهار پنج سال برای رزومه ام زحمت میکشیدم که هر روز فعالیت کنم و الان هیچ اثری ازم باقی نمونده و اصلا حوصله این کار رو هم ندارم دیگه.

من کد نویسم و درآمد اصلیم از طریق طراحی سایته. از زمان قطعی اینترنت دی ماه من نتونستم پروژه جدیدی قبول کنم و به فاصله یک ماه بعد این اتفاق به خاطر جنگ و قطعی مجدد و سراسری اینترنت من مجدد مطلقا بیکار شدم. قبل از سال نو دست مردم رو خالی کردید با این کارتون و مردم هم باید درد جنگ رو بکشن و هم درد بی پولی.