بحران انزوای دیجیتال

فکر نکنم حق اعتراضی داشته باشم ولی خب از ساده ترین کار روزمره ام یعنی خوندن زبان عقب موندم به چند زبان خارجه مسلطم و این چند هفته ای که نتونستم کلاس آنلاین و منابع خارجی رو استفاده کنم دارم کم کم فراموش میکنم همه چی رو من ضرری نکردم، ولی خب. مگه اینترنت حق همه ی مردم نبود؟

من واسه خواننده شدن دارم تلاش میکنم، تازه اکانت اینیستا و تیک تاک باز کرده بودم که کارام رو اونجا بزارم ولی با قطع شدن نت کاملا استپ خورد و حتی روابط بین‌المللی که داشتم و کسایی که ازشون کمک میگرفتم تا بهتر بشم کاملا قطه ارتباط شدیم،کلاسا و تمرین ها هم که هیچ بخاطر تعطیلی دانشگاه ها مجبور شدم برگردم شهرمون و اونم رفت به باد، الان بین امید و نومیدی با قلبی سنگین منتظر روزای بهتر و کشوری آزادم💔

بجز حرف درامد و شغل اینترنتی که همه درگیرشیم، میخام به مورد "شادی" هم اشاره کنم. خیلیا ... یعنی همه با چه پست خنده دار، چه صحبت با دوست و اشنا و چه بااهنگ و هرچی دیگه لحظه هایی شاد میشدن. ولی 100 ساعت. 200 ساعت. 500 ساعت محکومیم به زندان انفرادی.خسته ام. کاش کاری کنه کسی. تا کی اخه باید قطع باشیم؟!

از اینترنت مستقیم پول در نمیارم ولی کیه که ندونه ارتباطات، جستجوی کالا و ‌خدمات، نو آوری و به روز بودن و هزارتا سرویس دیگه نیازمند اینترنت بین الملل هستش و هر کسب و کاری که به مشکل بخوره مثل دومینو همه رو تحت تاثیر قرار میده؟!

یک کسب و کار آنلاین زدم و وقتی تازه داشت میگرفت.. اینترنت توی دی ماه قطع شد.. بعد از اون که وصل شد دوباره کلی تلاش کردم تا بیارمش بالا و حالا چی..؟:) فقط ضرر شد واسم..

دانشجو هستم. بعد از کلی تلاش، یک کارآموزی تابستانه در اروپا اپلای کرده بودم و مصاحبه‌ام که از دست رفت هیچی. آنها با تمام اخلاق حرفه‌ای و درکی که دارند بخاطر عدم‌قطعیت شرایط ایران، آفر را کنسل و پیشنهاد دادند تابستان بعد اقدام کنم... اینطوری آرزوها، امید، و تلاش یک شهروند ایرانی از دست می‌ره در حالی که شهروند آمریکایی فقط شاید بنزینش گرون شده باشه ولی زندگی‌ش در جریانه و اینترنت، دانشگاه‌، و پژوهشش سر جاشه.