بحران انزوای دیجیتال

من یه دانش آموزم که درس میخونم و درکنارش کار میکنم که بتونم یه گوشی گیمینگ بخرم واسه اوقات فراقت الان بعد از یک سال کار کردن هشتاد میلیون دادم به یه گوشی که تموم دلخوشی کنه ولی با این وضعیت نت نمیتونم کالاف پلی بدم واقعا آیا این درسته که در این وضعیت کارو مشغله و جنگجو استرس این دلخوشی کوچیکه رو هم از ما سلب کنید؟

تمام سرگرمی من همین گیم زدن بود همین هم ازم گرفتید حد اقل بازی های آنلاین رو وصل کنید این چه وضعیه

من داشتم سعی می‌کردم یادگیری زبان دومم رو به اتمام برسونم و منبع آموزشیم توی یوتیوب و ترنسلیت خلاصه می‌شد؛ وقتی که اینترنت وصل بود حداقل می‌دونستم که از هموطنام خبر دارم و می‌شد که با عزیزانم در ارتباط باشم. اما الان نه تنها زبان نمی‌تونم بخونم بلکه برای آزمون ورودی تیزهوشان هم دسترسی به ویدیوهای آموزشی یوتیوب ندارم؛ همه چیز سخت تر شده و زندگی طاقت‌فرساست.

من تریدرم ک بعد از ی سال آموزش شبانه روزی با هزار شوق سرمایمو که با کارگری بدست آورده بودم ریختم تو بروکر خارجی بعدش نت قط شد لطفا جان هرکی دوست دارین اینترنتو وصل کنین خواهش میکنم من تو ی سال تمام تمرکزم و ترید بود الان زندگیم رو هواست💔

یکسال وقت گذاشتم ، از کار قبلیم زدم بیرون تا برنامه نویسیو یاد بگیرم ، کارآموزی بدست آوردم ، رفتم سره کار ، اوضاعم عالی بود تا اینکه جنگ شدو همه چیو زدن ، و شرکت تعدیل نیرو کرد

دغدغه‌های من گرچه پیشِ درد خیلی از هموطن‌هام ناچیزه اما تو این قطعی اینترنت من علاوه بر شغل تازه‌ام، دسترسی اطلاعاتیم به ساده‌ترین چیزارو از دست دادم و این خیلی ناراحتم میکنه‌‌.... در جهانی که تغییرات روزانه شدن، ما ۳ ماهه که نمیدونیم چه اتفاقاتی داره میفته:( دلم برای مطالعه درباره یه چیز چرت و زیر و رو کردن سایت‌ها بخاطرش تنگ شده