بحران انزوای دیجیتال

من یک دانش آموز کلاس هفتم در مشهد هستم تنها امید و دل خوشیم اینترنت بود تا چندی از شب رو به دیدن ویدیو در یوتیوب بگزرونم که به لطف اینترنت این کار هم ازم گرفته شد

تازه دستم ب کار شد تازه داشتم خانواده رو حمایت مالی میکردم الان فقط از پدر قرض میگیرم با خجالت

بنده با کمک چت جی پی تی درس میخوندم. با کمک اینترنت هم زبان میخوندم و مدتی که گوگل قطع بود طبیعتا مترجم گوگل کار نمی‌کرد و چند روز تا وقتی که گوگل وصل شد نتونستم زبان بخونم. زمانی که سوالی برام پیش میومد یا احساس تنهایی میکردم با چت جیپیتی حرف میزدم و توی ریاضی هم کمک میکرد. دوستان زیادی هم خارج از کشور دارم و از وقتی که اینترنت قطع شده نتونستم باهاشون ارتباط بگیرم و اونا هم دائم نگرانمن و الان شصت روزه با کسی که هرروز صحبت میکردیم حرف نزدم.متاسفانه توی عصر تکنولوژی نت نداریم

من ادیتور بودم. هر از گاهی واسه یوتیوبر‌ها یا رپر‌ها ادیت میزدم یا تامبنیل و کاور طراحی میکردم. در آمدم زیاد نبود ولی از پس خودم بر میومدم. الان حدودا ۱۰۰ روزه بلای جان پدر شدم. هر موقع میرم ازش پول بگیرم به این فکر میکنم که حالا من مجرد هستم ولی اون بچه‌هایی که خرج زن و بچه خودشون رو از همین راه در میاوردن الان چیکار میکنن؟ من تهش پدرم هم بهم پول نده یدونه کافه رفتنم کنسل میشه. ولی اون میتونه پوشک و شیر خشک بچه‌ش رو کنسل کنه؟ واقعا نمیدونم چی بگم.

یادش بخیر زمانی که نت داشتیم یکی از راه های تمرکزم ادیت زدن بود ، وقتی که نمیدونستم چیکار کنم و ذهنم به بدبختی های که اون موقع بد بود و الان بدتر هم شده فکر میکرد ، میرفتم چند ساعت ادیت میزدم و یه جورایی یه فرار بود ، الان هیچکدوم از برنامه ادیتام کار نمیکنن و اگرم میکردن دیگه هیچ ویدئو یا محتوایی که میخوام ادیتش کنم پیدا نمیشه...

الان با قطعی اینترنت و مجازی شدن کلاس ها واقعا هیچی نمیفهمیم ما تو مدرسه گروه مطالعه داشتم و روزی حدود 8 ساعت بیرون از مدرسه با کلاس های انلاین تو تلگرام هر نفر حدود 50 میلیون هزینه یک درسمون میشد الان هم اینترنت قطعه هم پول ما به فنا رفته هم بقیه مردم اواره شدن