بحران انزوای دیجیتال

یه دختر ۲۱ ساله هستم که تمام درآمدم و مخارج زندگی دانشجوییم رو از طریق کارهای گرافیکی و تولید محتوا تو پلتفرم های سوشال مدیا بدست می آوردم. من مجبور شدم قید پس اندازی که برای آیندم جمع میکردم رو بزنم تا بتونم قسطامو بدم.

تو کار فروش انلاین خرد و عمده اکسسوری بودم کلی برای پیجم تلاش کرده بودم و خون دل خورده بودم بعد چند ۲ سال تازه گرفته بود همش دود شد ...

وام گرفتم که آنلاین شاپ راه بندازم الان من موندم و قسطای وام بدون هیچ پشتیان و حامی و حقوق ماهانه ای...خیلی خستم نمی‌دونم دلم به چی زندگیم بسوزه خستم از ایرانی بودن خستم با ۲۷سال هنوز انقد بی مصرفم

من کارشناس سوشال و مارکتینگم. تعدیلمون کردن چون دیگه شرکت نمیتونست حقوق بده و اصلا مارکتینگ و فروشی وجود نداشت. حتی به اونایی هم که موندن گفتن حقوق فروردین رو نمیتونیم بهتون بدیم. هیچ آگهی نیست واسه کارم چون شرکتا درامدی ندارن که تامین کنن.

من کلی دوره آموزشی داشتم میگذروندم ، کلی رویا تو سرم بود برای آینده کاریم. دانشجوی سال اولی هستم. از وقتی اینترنت رو قطع کردن ، من حتی دیگه نمیتونم تو ابزار کارم با استفاده از ایمیل لاگین کنم.

من دبیرستانی هستم. تو یه شهرستان کوچیک زندگی می‌کنیم. امکانات واقعا محدوده اینجا. از هر لحاظی که فکر کنی محدوده اینجا. من یک سال و خورده‌ای بود با یه موسسه آنلاین در حال خوندن زبان بودم. تنها دلخوشیم تو اینجا خوندن زبان بود که از وقتی نتا قطع شده به همونم دسترسی ندارم. فکر می‌کردم زبان بخونم میتونم از همینجا با خارجیا کار و صحبت کنم یه جوری گلیم خودم رو از خواب بکشم بیرون ولی هیچی نشد تهش.