بحران انزوای دیجیتال

من همیشه متهم بودم به اعتیاد به گوشی و تلگرام. اینقدر عاشق تلگرام بودم، بارها ازش نوشتم، اینکه‌ مثل یک شهر بزرگه که همه چی داره. توی یک سال اخیر هرچی یوتیوب و تلگرام دیدم ثبت کردم، گزارش هوش مصنوعی رو هم سال نو میلادی گرفتم. حالا من از همه آروم‌تر و ساکت‌ترم، کلی چیزمیزی از قبل دانلود کرده بودم رو دوباره دیدم، همه می‌دونستیم اینطوری میشه. حالا قدر تک تک کانال‌هایی دنبال می‌کردم رو بیشتر می‌دونم و خوشحالم که یک سال خودمو غرق یوتیوب و تلگرام کردم. ۴۸۰ کلمه اصلا کافی نیست.

کاش اشتباه نمیکردم و مثل بقیه هم‌کلاسی‌های دانشگاه مهاجرت میکردم. الان اونا بهترین زندگی رو دارن ولی من حتّی حداقلی‌ترین امکانات زندگی انسانی رو هم به سختی میتونم فراهم کنم. قبل قطعی اینترنت هم ایران یه جهنم بود، الانم همونه. کاش زود بمیریم خلاص بشیم.

و به عنوان یه دانشجو که به زور هزینه ی تحصیلش رو جور میکرد ترک تحصیل کردم ممنونم از مسئولین این کشور که تمام روزنه های امیدم رو بستند و مرا به فکر خودکشی انداختند.

تمام کارها درهم و برهم شده؛ به خاطر قطعی اینترنت به منابع آموزشی انگلیسی زبان برای برنامه‌نویسی دسترسی نداریم، جزوه‌ها و کلا تمام منابع اصلی‌مون در پلتفرم‌هایی مثل تلگرام یا گوگل درایو هستند و دسترسی بهشون قطع شده و جالبی ماجرا اینه که استاد نتونست توی ایتا بفرسته چون مزخرفه و پیام عادی هم نمیشه داخلش به راحتی داد. پروژه‌های تمرینی برنامه‌نویسی‌مون که باید برای پایانترم انجام می‌دادیم به طور کامل ملغی شده چون دسترسی به منابع نداریم.

از سال 94 بطور اتفاقی تدریس را داخل تلگرام شروع کردم، رفته رفته کانال تلگرامم رشد کرد و به 100K دنبال کننده رسید. یک تیم آموزشی جمع کردیم. رفته رفته داشتیم تغییرات خوبی در زندگی هامون ایجاد میکردیم که یکباره اینترنت قطع شد ! در این مدت همه ی این تیم خانه نشین شدیم. واقعا ما چه گناهی کردیم وقتی خودمان برای خودمان کسب و کار ایجاد میکنیم اما حکومت براحتی آن را از ما میگیرد درحالیکه خودش قادر به ایجاد کسب و کار نیست.

تازه زندگیم رو روال افتاده بود. 15 روزه یک ریال نتونستم در بیارم. تمام پس اندازم تموم شد. سر جمع دویست هزار تومن پول تو کارتم مونده. فقط دارم فکر می‌کنم چه جوری خودم رو از این زندگی راحت کنم...