بحران انزوای دیجیتال

من هم انلاین شاپ داشتم و کار فریلنسر انجام میدادم، الان نه پول اجاره خونه رو دارم نه پول خورد و خوراک، به هیچ جایی هم دستم بند نیست، دارم بیچاره میشم

سلام.من دانشجوی کارشناسی ارشد هستم. قبل از قطعی اینترنت داشتم مقالمو نوشتم و دقبقا روزی که میخواستم مقالمو به یک مجله معتبر بفرستم اینترنت ایران قطع شد. من برای اینکه وارد مقطع دکتری بشم نیاز به مقاله دارم و اگه نتونم تا قبل از مصاحبه دکتری برلی مقالم پذیرش بگیرم یکسال عقب میوفتم و زندگی و ایندم تقریبا خراب میشه.

زندگی ما برنامه نویسا و حتی دراوردن خرج روزمره مون به اینترنت وابسته است ، مدرک لیسانس نرم افزارم رو نمیدونم بسوزونم یا بندازم دور. من که جوونیم پودر شد ولی نمیدونم همکارایی که زن و بچه دارن الان توی چه حالین ! احتمالا بدتر از من مریض روحی روانی و شرمنده ی خانواده.

من به خاطر طرحم جایی زندگی میکنم که هیچ دوستی ندارم. خونوادم هم ایران نیستن و خدا میدونه الان چه استرسی دارن. تمام ارتباط من از طریق اینترنت بود. روز به روز بیشتر توی تنهایی و تاریکی خودم فرو میرم. من فقط یه زندگی عا‌دی میخوام… واقعا دیگه خسته شدم.

نمیدونم اینو قرار بدید یا نه ولی حرف دلمو میزنم اونم با بغض فراوان... یه جوون ۲۱ ساله افسرده هستم که تنها جایی که بهش پناه میبردم تا حتی یکمم که شده مشکلات زندگیم و گرونی رو بتونم فراموش کنم و آروم بشم اینترنت و گیمای موبایل و یوتیوب و اسپاتیفای بود ، گوش دادن به موزیک از آرتیستای معروف دنیا که تقریبا کار هر روزم بود و کلی واسم لذت‌ بخش بود و الان نزدیک سه هفتس دارم سکته میکنم از اینکه تو سال ۲۰۲۶ به هیچکدوم از اینا دسترسی ندارم... نمیدونم این چه زندگی ایه که گرفتارش شدیم...

درآمد ناچیزی که برای گذران زندگی داشتم قطع شده. درس و زبان آموزیم بخاطر عدم دسترسی به منابع تقریبا کامل مختل شده و کسب و کار نوپام در معرض فروپاشی مطلقه‌. تنها منبع تفریح ارزان و کم و بیش رایگانم هم از بین رفته و دچار انزوا شدم چون ارتباطاتم هم در بستر مجازی بود. در این شرایط جنگی با فلج شدن زندگیم و اضطراب و ناامیدی بی‌اندازه‌ای که دارم به پایان دادن زندگیم هر روز عمیقا فکر می‌کنم.