بحران انزوای دیجیتال

خوب نیستم، اینترنت جدای از اینکه راه ارتباطی من با کارفرما ها و ابزار کارم بود؛ جایی بود که باهاش سرگرم میشدم و یه چند دقیقه ای توی روز از واقعیت های زشت دنیای اطرافم دور میشدم، همه امید من همین دریچه کوچیک بود برای زندگی. وقتی نه سرگرمی برام مونده نه شغلی و نه راه ارتباطی با دوستام، دیگه چطوری بگم دارم زندگی میکنم؟ چندبار باید این رو تجربه کنم و باز سرمون بیاد؟! جرعتشو ندارم وگرنه خودمو خلاص میکردم از این قفس وقتی نمیشه توش پرواز کرد.

افسردگی و استرس و اضطراب اونایی که شرایط روحی مناسبی ندارند عملا با قطع اینترنت تشدید میشه و متأسفم برای اینکه ایران به دنیا اومدم...

من یه آدم منزوی و درونگرام و دوستی ندارم. تنهاییمو با چرخیدن تو ایسنتا و یوتیوب و بازی های آنلاین پر میکردم الان نزدیک سه هفتس فقط حس افسردگی دارم هیچی حالمو خوب نمیکنه

دانشجوی ارشدم و پایان نامه‌ام روی هوا مونده. هیچ پروژه و تحقیق و پرسشنامه‌ای رو نمیتونم تکمیل کنم چون همش به اینترنت وابسته‌ست. کارهای فریلنسری هم نمیتونم انجام بدم و هیچ درامدی ندارم. خرج پایان نامه پیشکش، توی خرج زندگی موندم.

من یه تریدرم سه سال زمان گذاشتم تا به سوددهی مستمر برسم و ۳ ماه شده بود که حسابم رو اخر ماه مثبت میبستم که اینترنت دی ماه قطع شد وقتی دوباره امیدوار شده بودم اینترنت رو قطع کردن و من موندم و یه عالمه قسط

من طراحی و سئو کار بیش از ۳۰ وبسایت در حوزه های شرکتی، آموزشی، گردشگری و پزشکی هستم. سئو همه وبسایت ها به مشکل خورده، پروژه ها معلق شدند، کسب و کارهای کوچکتر که سایت هاشون دستم بود عملا متوقف شدند. کسب و کارهای بزرگ هم یا تعلیق یا توقف کامل تا استیبل شدن شرایط اینترنتی ما از راه اینترنت خرج زندگی، کرایه خانه و قسط وام میدیم.