بحران انزوای دیجیتال

بنده صاحب یک کال سنتر هستم، کال سنتر بزرگی نیست، فقط خودم و 2 تا بنده خدای دیگر می تونستیم یک حقوق ثابت و قابل قبول داشته باشیم، از بیزنس هایی که با ما کار می کردن نمیشود توقع داشت که 400 ساعتی که ما غیب شدیم رو نا دید بگیرند. در ایران هرگز نمی شود درآمد قابل قبول و مستقل داشت.

ماشینم رو فروختم ، خونه رهن کردم که روی فعالیت درآمد دلاریم تمرکز کنم نتیجه هم خوب میداد اما اینترنت قطع شد و من موندم و آخرین رقم های موجودی کارت که رو به پایانه ...

من یه دانشجوی دکترا هستم. قبل قطعی اینترنت داشتم رو مقالم کار میکردم. اما متوقف شده در کنار اون تمام کار های دیگه که برای پروژم نیازه هم متوقف شده چون هر مرحله از کار ما نیاز به سرچ در اینترنت داره.

چه تاثیر گذار باشه چه نباشه فقط همینو میتونم بگم نبود اینترنت چنان تاثیر وحشتناکی روی اعصاب من گذاشته از استرس، که هر لحظه به کارای خطرناک فکر میکنم و تا خود صبح بیدارم و روزا به زور قرص خودمو به خواب میزنم تا فقط بگذره... شما متوجه نیستید نبود اینترنت واسه یه آدم تنها چه خلا ترسناکیه.من‌فقط یکی از این میلیون‌ها جوونی هستم که لبه‌ی پرتگاه وایسادم و البته که مهم نیست برا کسایی که اینکارو میکنن با زندگیمون

من حداقل ۵ سال روی اکانت گیمم هزینه کردم، پیچ اصلیم با دوستانم در جاهای دیگه دنیا در اینتراکشن داره، مشغول انجام کارهام برای مهاجرت بودم، الان هم ارزش اکانتم به خاطر از دست دادن ایونت‌ها از بین رفته، هم ارزش پیجم، هم کارهام... تمام زندگیم متوقف شده، شبیه مرده ها فقط بیدار میشم و صبر میکنم تا باز خوابم بگیره، مدتهاست از دوستام خبر ندارم... ما فقط یه زندگی ساده خواستیم؛

یکم خجالت می‌کشم از دغدغم بگم ، ولی باید گفت ، چون اینترنت ، حق همه هست نه یک صنف خاص ، منم باید صدای امثالم باشم . من یه آدم عادیِ عادیم . اوقات فراغت خودم توی اینترنت بودم و معمولا ولاگ نگاه میکردم ویا پادکست گوش می‌دادم . اینترنت من رو با کتاب های جدید آشنا کرد و من از طریق فضای آزاد اینترنت با کتاب های مختلف آشنا شدم و با کمک هوش مصنوعی به فهم خودم از کتاب های سخت خوان کمک می کردم . الان همه این ها دود شدن و رفتن هوا .چرا؟ چون صلاحیت تصمیم گرفتن رو برای زندگی رو ندارم.