بحران انزوای دیجیتال

سلام شاید چیزی که من درموردش حرف میزنم دغدغه ی کوچیکی برای بزرگترام باشه اما من کلا ۱۵ سالمه و کل تفریحم گیم و اینا بود که شاید یکم بتونم خودم رو از واقعیت دور نگهدارم ولی با این حال با وجود قطعی اینترنت نمیتونم چاره ای پیدا کنم:(

متاسفانه از دو جا ضربه خوردم .‌دانشجوی ارشدم تو دانشگاه تهران ، پایان نامه دارم، نیاز به کدنویسی، داده و منابع دارم که کلا تعطیل شده و از ارشد دلسرد شدم. ازونور چند ماهی میشد فروشگاه آنلاین زده بودم فروشم از ماهی یکی دو تا رسیده بود به هفته ای یکی. داشت خوب پیش میرفت که اونم کلا تعطیل شد. آره خلاصه الانم داشتم فک میکردم برم آرایشگر شم!

بی خبری و گیر افتادن تو مخمصه ی صدا های سرم مثه خوره افتاده به جونم و داره روح و روانمو متلاشی میکنه اینترنت برای من فقط یک سرگرمی نبود بلکه راهی برای ادامه ی بقا و دور شدن از واقعیت دردناک بود.

تو این زندگی که تو ایران داشتیم تنها دلخوشیمون همین نت بود که مارو به دنیای بیرون وصل میکرد ما حتی ساده ترین حق یک جوون تو این دنیارو هم نداریم لعنت به باعث و بانیش

قصد مهاجرت به یکی از دانشگاه‌های موسیقی دارم که برای آواز معمولا شرط سنی دارن. سنم داره می‌ره بالا کلاس زبان ثبت‌نام کرده بودم از کارم استعفا دادم بتونم تا یه سال دیگه نهایتا مدرک بگیرم ولی هم کلاسم دوسری کنسل شد و هم ارتباطم با دانشگاه‌ها قطع. سفارتم که بسته س. دوست نزدیکم آزمون آیلتس داد جنگ شد الان مونده ارمنستان فقط به‌خاطر داشتن نت و ارتباط با دانشگاه خارجی برنگشته کلی هزینهش شده. با این‌حال ما مصمم‌تر از اینیم که کوتاه بیام و بالأخره از این خراب شده می‌کنیم می‌ریم.

برنامه ریزی برای مهاجرت رو شروع کرده بودم :) من افسردگی دارم و این قدم بزرگی برای من بود. فکر کردم قراره همه چی تغییر کنه. نت برای بار n ام قطع شد و باز دوباره برگشتم سر خونه‌ی اول. دلم برای پارتنرم هم تنگ شده میترسم دیگه هیچوقت نتونم باهاش حرف بزنم. خبری از گیم و سوشال مدیا و اون دنیای کوچیکی که برای آرامشم ساخته بودم هم نیست. به چه جرمی توی این سیاهچال زندانی شدیم نمیدونم. فقط میتونم بگم خسته‌ام، همین. هیچوقت برای این نسل قدیمیا مهم نبوده چه بلایی به سر ما جوونا میاد.