بحران انزوای دیجیتال

دانشجوی دکتری هستم دانشگاه امیرکبیر نتیجه ۴ سال ارشد و دکتری خوندن شده بود ۴ تا مقاله که درحال بررسی توی ژورنالا بود ، حالا که نت قطع شده ایمیل اومده که باید مقاله رو ثبت کنیم تا یه تاریخ مشخص منتهی بخاطر قطعی نت زحمت ۴ سال بی اثر شد اگه کسی قرار باشه جاسوسی یا کار دیگه کنه انقدر از سمت آمریکا و اسرائیل امکانات میگیره که نیازی به اينترنت همراه اول و ایرانسل ایران نداره...

کارم برنامه نویسی هست اول بخاطر اعتراضات دو هفته تقریبا قطع بود بعد تا اومد راه بیفته دوباره شرکت ، بخاطر جنگ دوباره قطعش کردن . بخدا حقوق دو ماه من پر زد رفت تو این‌گرونی . دو ماه حقوق. مشکل دیگه ای هم هست خیلیا برای شرکت خارجی کار میکردن یا صاحبش خارج بود الان طرف میگه که خب ایران همش اینترنتش قطعه بدرک میرم برنامه نویس و... از خارج میگیرم از پاکستان و هند میگیرم کارم عقب نیفته . ما هم بدون شک دیگه بیکاریم بعد از جنگ.

ماهی 20 میلیون تومن اجاره میدم تو تهران، برای خونه ای که نمیتونم توش زندگی کنم. شرکت هامون استخدام نمیکنن که هیچ همه جا صحبت از تعدلیه. خودم از دی ماه 1 ریال حقوق نگرفتم. حتی تو این اوضاع بلوبانک هم وام هاش رو قطع کرده. آخرین پولی که برام مونده همین اجاره فروردینه که اگه بدم دیگه چیزی حتی برای خوردن برام نمیمونه. این داستان و رمان نیست، این زندگی یک آدم واقعیه که مطمئنم الان مثل من هزاران نفر وجود دارن.

با یوتیوب ورزش میکردم و از گوگل ترنسلیت برای زبان استفاده میکردم این حداقل بود. جوان ایرانی حقت این نبود

برادر کوچیکترم خیلی اضطرابیه.همش تو این روزها سعی میکنم سرشو گرم کنم.اما دارم کم میارم .خیلی بهانه گیر شده.خودم سلامت روان مناسبی ندارم و همه زندگیم اینترنت بود.خیلی سخت میگذره این روزها.فقد ادامه میدم ولی میدونم قراره بدتر و بدتر بشه و توان من برای تغییر کمتر و کمتر

من ۱۷ سالمه و استفاده خاصی از اینترنت ندارم اما الان تقریبا یک‌ماهه که فضای امنی برای صحبت با دوستام ندارم و نمی‌تونم چیزی که توی سرم می‌گذره رو بگم، آهنگ جدیدی گوش ندادم، محتوای جدیدی ندیدم و انگار که از صفحه جهان حذف شدم. تمرکز ندارم که برای کنکورم درس بخونم و حتی دلمم نمی‌خواد. هنوز با فاجعه دی کنار نیومده بودم که نت قطع شد و دوباره من موندم و فکرایی که انگار دارن دیوونم می‌کنن. احساس می‌کنم زندگیم جلوی چشمام از بین می‌ره و من هیچ‌کاری نمی‌تونم بکنم. :(