بحران انزوای دیجیتال

من سال 84 در سن 18 سالگی یک شرکت تولید نرم افزارو طراحی سایت تاسیس کردم، ازون موقع تا الان کلی زحمت کشیدم وتوی 1سال پیش 13 نیروی کارآموز رو آموزش دادم، کلی قرارداد با تمام دنیا بستم، به سختی و با تحریم و محدودیت کار کردم که شرکتم رو سرپا نگهدارم ولی این 3 ماه گذشته کاری کرد که تمام زحمات من از بین رفت. ایران، قبرستان متخصصین و کسب و کار شد با این اوضاع شاید واحتمالا مجبور شم برم اسنپ

کنکور دارم و به جزوه هام و فیلم های اموزشیم دسترسی ندارم این یه ماه انقد استرس داشتم که ریزش مو گرفتم موهام دسته دسته دارن میریزن دیگه بی خیال شدم دیگه مهم نیست .

روایت یک یوتوبر از قطعی اینترنت وقتی اینترنت می‌ره، فقط یه «اتصال» قطع نمیشه؛ یه تیکه از کار و زندگی من خاموش میشه. کار من اینه که بسازم، آپلود کنم، با مخاطبم در ارتباط باشم، یاد بگیرم و بهتر شم. اما هر بار اینترنت قطع میشه، همهٔ اینا می‌ریزه به هم. ویدیوهایی که باید آپلود می‌کردم، نیمه‌کاره می‌مونن. پروژه‌هایی که باید تحویل می‌دادم، از برنامه عقب می‌افتن. کلاس‌ها و درس‌هام یا عقب می‌مونن یا اصلاً نمی‌تونم شرکت کنم. انرژی، انگیزه، تمرکز… همه‌چی فرسوده میشه. برای کسی م

توسعه دهنده و ابزار های هوش مصنوعی هستم پروژه ها که به کل رفت رو هوا الآنم یه بازی که چندین ماه براش زحمت کشیدیم و روش سرمایه گزاری کردیم برای همیشه تعطیل شد

من یه دانشجوی رشته ادبیات انگلیسی ام و تمام منابعمو بخاطر قطعی اینترنت از دست دادم و از یه طرف دیگه تعمیرات کامپیوتر (نرم افزار و سخت افزار) هم انجام میدم و بخاطر قطعی اینترنت تمام کارای نرم افزاری رو هواست یعنی میشه گفت درست حسابی کار هم نمیشه کرد.

تازه شروع کرده بودم در مسیری که بهش علاقه‌ دارم قدم بردارم و اون رو به یه مهارت پول‌ساز تبدیل کنم‌ که اومدن از بیخ و بن‌ اینترنت رو قطع کردن و دسترسی به منابع آموزشی آزاد مثل یوتیوب رو ازمون گرفتن، درسته جانشین هایی تو داخل براش هست ولی وقتی دیگه نه کسب‌و‌کار اینترنتی مونده نه بستری برای رشد و توسعه، یه جوون مثل من که تازه شروع به یادگیری یه مهارت کرده دیگه باید با چه انگیزه‌ای ادامه بده؟ تازه داشتم بلندر رو یاد میگرفتم به آرزوی کار تو صنعت گیم به عنوان 3d designer 🥲