بحران انزوای دیجیتال

کنکوری‌ام. کلی منابع آموزشی‌ای که توی اینترنت داشتم الان ۳۵ روزه که از دستم رفته. روزا تکراری میگذرن و اصلا هیچ انگیزه‌ای برای درس خوندن و تلاش کردن ندارم. تمام روتین زندگیم بهم ریخته و دلم برای زندگی "مثلا" عادیمون تنگ شده. علاوه بر اون یک عالمه دوست خارجی و آنلاین داشتم که تمام دلخوشیم بودن. از اونا هم خیلی وقته نتونستم خبر بگیرم. از این پوچ‌تر نمیشم.

همیشه از چت جی پی تی و دیکشنری کمبریج برای یادگیری زبان استفاده میکردم ، الان مجبور ازم برنامه های شر و ور داخلی که ۶۰ درصد اوقات اشتباه هم هستن استفاده کنم ، درباره بار روانیشم نمیگم چون همه میدونیم هیچ ایده ای هم ندارم وقتی وصل شدم چیکار کنم یا مثلا چی رو چک کنم و .. توی یک کلام خلاصه میکنم خدا از باعث بانی نگذره

متاسفانه من از لحاظ روحی و روانی بشدت دچار مشکل شدم چون نتونستم همسرمو در خارج از کشور ببینم یا حتی یه سرگرمی کوچک داشته باشم .لعنت بهتون

من طراح هستم، اما به خاطر قطعی اینترنت به کشت و کار و کشاورزی روی آوردم، میدونم شرایط میتونه از این هم بدتر باشه ولی خواهش میکنم اینترنت رو وصل کنید، زندگیم داره نابود میشه

دانشجوام، تو این کلاسای مجازی با این شرایط اینترنت حتی نمیتونم یک خط درس بخونم، کارم که مجازی بوده کاملا رو هواست و هیچ درامدی ندارم شهریه هم که هر ترم فقط گرونتر میشه اینکه همون یه ذره سرگرمی و ارتباطمون رو هم از دست دادیم بماند... هر لحظه ای که برای دانشگاه نمیتونم وارد سایت شم یا خطا میده از فشار روانی گریه میکنم.

تلفن همراه من به دلیل نبود اینترنت یکماه است تعمیر نشده چون باید نقشه خوان سی پی یو و ... باشد. گوشی هم الان ده برابر حقوق ما معلمان ارزش دارد و نمیشود خرید. باید در شاد هم به دانش آموزان درس بدهم ولی مجبورم با گوشی خواهرم که بسیار ضعیف است این کار را انجام بدهم. اینترنت مثل برق و آب لازمه زندگی مدرن است اما امان است افراد جهالی که به بهانه واهی ما را از دسترسی به اینترنت محروم کرده اند.