بحران انزوای دیجیتال

من جوشکارم شاید خیلی‌ها فکر کنن اینترنت روی شغل من و همکارام تاثیری نداشته باشه و الان هم که اسم اینترنت طبقاتی مطرحه قطعا به من و خیلیا مثل من تعلق نمیگیره ولی همین من جوشکار از طریق یوتیوب کلی چیز مربوط به حرفه‌ام یاد گرفتم این آخریا داشتم ویدیوهای مربوط به جوشکاری‌های مربوط به جوشکاری صنعتی چیزایی مثل میز و صندلی رو میدیدم و تمرین میکردم تا سر پیری بتونم از جوشکاری ساختمانی که خطرات زیادی داره خارج بشم و کار جدیدی شروع کنم که همه چی رفت رو هوا

ما خانوادگی همیشه جدید ترین بروزرسانی های سیستمی رو داشتیم که جلوی هک و هنگ کردن گوشی گرفته بشه توی این شرایط حتی دیگه انتقال مالکیت گوشی هوشمند هم سخت شده چون شبکه بین الملل برای انتقال اطلاعات به گوشی جدید نیست اینترنت فقط الان در نقاط مرزی هست که با هیچ کدوم از اپراتور های داخلی امکان پذیر نیست حتی اپتل رومینگ بین الملل فقط با سیم کارت کشورهای همسایه امکان پذیره

بعد از کلی تلاش و آزمایش های متفاوت روی مقاله ام نیاز به یک سری رفرنس و مقالات چاپ شده همچنین دیکشنری و هوش مصنوعی برای تکمیل تحقیقاتم داشتم. اما من یک دانشجو در ایرانم، اینترنت طبقاتی هم شامل من نمیشه. گویا در طبقه منفی 99 هستم!

یک دهه تلاش و بلاخره یک کار توی شرکت خارجی گرفتم که با دو ماه محو شدن زوری از دی ماه قطعا رفته. عشقی که راه دور بودنش خودش سختی هاش رو داشت با چنگ و دندون زنده نگه داشتم که آقایون تصمیم بگیرن با دو ماه قطعی حضور مجازی رو هم ازم بگیرن. با همه وجودم از این سرزمین متنفرم، تا الان اگر توی این کابوس رویاکش گیرک کردم بخاطر بی پولی بوده ولی حتی بی پول تا مرز پیاده میرم. آزاد. می‌خوام مثل یک انسان حداقل با آزادی بمیرم. پر از خشم و نفرتم و نامیدی ام. جوون های ایرانی دوبار میمیرن

درود, واقعا نمیدونم دیگه چی بنویسم, چون قطعی اینترنت با زندگی در دنیای امروز کاملا در تضاد هستش, برای من نوعی که درآمدم از این راه بود, زندگی به شدت سخت شده و عملا با نون و سیب زمینی و گوجه سر می کنم...

بنده دانشجو ارشد بیوتک هستم و نه فقط من بلکه تمام دوستان زیست شناسم برای اتمام پایان نامه و نوشتن مقاله به اینترنت بین الملل نیاز داریم. به خاطر قطع اینترنت و تمام اتفاقاتی که پارسال و امسال افتاده کارای هممون بیش از یه ترم عقب افتاده و خسته و سرگردان از شرایطیم. بعد به ما از فرار مغزها میگن. کشوری که ذره ای برای رفاه، آسایش و پیشرفت مردمش ارزش قائل نیست جایی برای موندن امثال من نداره.