بحران انزوای دیجیتال

۹۵۵ ساعت ‌ و ۳۶ دقیقه خاموشی اینترنت. فقط دو روز دیگه وارد ۱۰۰۰ ساعت خاموشی میشویم. این عدد ها زندگی ما هست که هیچوقت برنمیگرده. حس می‌کنم زندگی قبلیم ادولف هیتلر بودم که حالا اینجا گیر افتادم. کاشکی راه فراری بود؛ این قفس دیگه خیلی برام غیرقابل تحمله.

یوتوبرم.. الان سه ماهه که درآمدم صفره، چند روز دیگه تولد ۴ سالگی بچه مه و حتی پول یه دوچرخه ندارم براش بخرم... تمام درآمدم از قبل از دی ماه هم مونده تو یه حساب بانکی خارج از کشور که هیچ دسترسی بهش ندارم، اینقدر تو این چند ماه تحقیر شدم که نمیدونم بعدا میتونم دوباره به حالت قبل برگردم یا نه، دیگه عطش تولید ندارم، زندگی معناش رو برام از دست داده. تو این مدت هر بار که صدای موشک شنیدم گفتم خدایا این چرا نمیخوره به من که راحت بشم

بیشتر دارایی من کریپتو هست و من نمی تونم این تتر رو نقد کنم . اصلا نمی دونم هک شده کیف پول یا نه..

همه ی آماده سازی مهاجرتمو انجام داده بودم، مدارکم ترجمه شده، آزمون ها آماده، دانشگاه انتخاب شده؛ فقط باید منتظر میموندم بازه ی اپلای برسه تا پورتال باز شه و مدارکمو برای دانشگاه ارسال کنم. از فروردین سال قبل منتظر بودم اسفند برسه تا بالاخره به آرزوی بچگیم برسم. اسفند رسید، تو خاموشی اینترنتی بازه ی اپلای شروع و تموم شد، و من موندم و افسوس آینده ای که نشد بشه

دانشجوی ارشد تحصیلات تکمیلی و همچنین، ترم آخر هستم میخواستم پایان نامه ام را بنویسم و سریع تر ارشدم را بگیرم که اینترنت ملی شد و نمیتوانم هیچ مقاله ای را دانلود یا تماشا کنم ، برای دانشجوی تحصیلات تکمیلی قطع اینترنت یعنی فلج شدن کامل ، چون وظیفه دانشجوی تحصیلات تکمیلی پژوهش هست و ابزارش اینترنت

اینترنت زندگی من بود. درس، تفریح و ارتباط من. اونها به راحتی همه چیز رو از من میگیرن و تنها کاری که میتونم انجام بدم، تماشای دیروز سوخته، امروز شعله ور و فردایی بدون امیده. این حق من نبود.