بحران انزوای دیجیتال

کسب و کاری که تمام امید و انگیزم بود و سالها از همه چیزم زدم تا به نتیجه برسونمش به باد رفت، حالا حتی در صورت برگشت اینترنت هم نمیدونم میتونم این حجم از خسارت رو جبران کنم و اصلا توانش رو دارم یا نه... این کسب و کار تنها نقطه اتصال من به زندگی و تنها امیدم بود... تنها دلیلی که زنده نگهم داشته بود. هر روز ارزوی مرگ دارم، هیچ دلیلی برای ادامه دادن ندارم کاش هیچوقت به دنیا نمیومدم.

آموزش آنلاین و تدریس میکردم در یک موسسه برای بچه های کل کشور،۶ نفر مشاوره تحصیلی داشتم ک هرشب باهاشون کار میکردم و چندتا شاگرد خصوصی همه شون تو یک جرقه نابود شد و من موندم و این همه قسط و اجاره... و خوندن توئیت ها و استوریهای بعضیا از داخل روبیکا

من توی یک شرکتی کار میکنم که خدمات آنلاین به مشتری ها ارائه می داد. بعد از قطع شدن اینترنت تا الان 90 نفر از پرسنل اخراج شدن. این افراد هر کدومشون یه خانواده داشتن. این فقط یک نمونه از کارهای آنلاینه، شما ببینید در حجم وسیع چه اتفاقی داره برای مردم می افته. اینترنت ابزاری برای کنترل مردم نیست. اینترنت یک حق طبیعیه. الان مشخصه که قطع بودن نت هیچ ربطی به امنیت در زمان جنگ نداشته و صرفا یک نوع سرکوب مجازی محسوب می شه. کارها و شغل ها نابود شدن. مردم هر روز دارن فقیرتر می شن.

من ایمیل ملی دانشگاهی دارم و برای من یک سری ایمیل از ژورنال های خارجی میاد. جالب اینجاست که با هزار مکافات به اینترنت بین الملل وصل شدم اما فهمیدم خود دانشگاه جلوی ایمیل از خارج از کشو رو بسته. این دیگه اخرش بود

من دیزاینرم و داشتم براش تلاش می‌کردم و دوره می‌دیدم دوره‌هام تو یوتوب بود الان نه دسترسی دارم نه می‌تونم از فیگما استفاده کنم نه خیلی چیزا. روانی دارم می‌شم از اینکه در آینده باید چی‌کار کنم؟ پول از کجا بیام؟ من همه‌ش ۱۸ سالمه چرا باید این بلاها سرمون بیاد.

برای مقطع ارشد دانشگاه UBC ونکوور اقدام کرده بودم با استاد و دانشگاه به هماهنگی رسیده بودیم تمام مدارکمو ارسال کرده بودم و منتظر جواب نهایی بودم که شرایط پیش اومد آرزوی داشتن خونه و ماشین و گوشی خوب و پوشاک خوب رو دلمون گذاشتید یه مهاجرت راه فرارمون از شما بود اونم گرفتید یه اینترنت دل خوشی ما بود اونم گرفتید